‫از دست دادن کسی رو که دوستش داری سخته
‫ولی اگه حسش رو درک نکنیم
‫فقط اندوهمون رو طولانی‌تر می‌کنیم.
‫اشکالی نداره که گریه کنی وقتی که ناراحتی.
‫چیز عادی‌ایه.
‫کسایی که گوش میدید، یادتون باشه
‫همیشه روشنایی بعد از تاریکی هست.
‫مهم نیست هرچقدر هم اندوهمون عمیق باشه.
‫ازش می‌گذریم.
‫آخرین نکته من اینه که
‫با احساساتتون رو راست باشید.
‫رین، منم، الیف.
‫الیف؟
‫خبر بدی دارم. عمه یانتی مرده.
‫بیا اینجا لطفا
‫باشه.
‫مرسی، الیف
‫خواهش می‌کنم.
‫ما به خدا تعلق داریم ‫و به خدا بازمی‌گردیم.
‫مکموم 2
‫نرسیدیم؟
‫از دیروز تو جاده‌ایم.
‫و واقعا باید سوار این مینی‌بوس ‫تهوع‌آور می‌شدیم؟
‫- پاندان! ‫- اینجا وایستید لطفا!
‫- یه مشتری برای من. ‫- مشتری‌های زیادی خواهد بود.
‫مراقب باش.
‫می‌تونی برای یه ذره پیاده بشید لطفا؟
‫مشکل چیه؟
‫پل قدیمیه.
‫- بیخیال فیز. ‫- باید درک کنی.
‫یه سالی میشه که بارون اومده.
‫مراقب باش، ممکنه بیوفتی.
‫مراقب قدمات باش، فیز.
‫اهل روستای سویان هستید؟
‫- آره، چطور؟ ‫- هیچی.
‫فکر می‌کنم عجیبه.
‫روستاهای دیگه عاشق پیشرفت کردن هستن.
‫روستای شما این‌طوری نیست.
‫بدون برق، بدون آنتن.
‫مردم چطوری اینجا زندگی می‌کنن؟
‫روستای سویان.
‫زیاد طول نمی‌کشه، ‫خانوم‌ها و آقایون.
‫تا وقتی که دیگه بتونید تلویزیون ‫نگاه کنید و از تلفن استفاده کنید.
‫دیگه نیاز نیست از چاه آب بیرون بیارید.
‫زندگی‌مون با برق راحت‌تر میشه.
‫کافیه، کافیه.
‫به خودت سخت نگیر.
‫تو پنجمین کارمندی هستی که اومدی اینجا.
‫خسته نشدی انقدر که ما رو به زور ‫مجبور به نصب برق می‌کنی؟
‫کافیه، دیکا
‫مردم، شما از وضع الان بدتون میاد؟
‫براتون سخته؟
‫می‌خواید تلویزیون نگاه کنید؟
‫نه.
‫می‌خواید از تلفن استفاده کنید؟
‫نه.
‫این جواب ماست.
‫برای تو، شاید ما داریم عذاب می‌کشیم.
‫در واقعیت، زندگی ما کافیه.
‫می‌تونیم از باغچه‌های خودمون غذا بخوریم.
‫می‌تونیم توی روستای خودمون با بقیه ملاقات کنیم.
‫و مهم‌ترین چیز.
‫می‌تونیم روی دعاهامون تمرکز کنیم.
‫فراموشش کن.
‫یه نفر تو روستامون فوت کرده.
‫عزاداری می‌کنیم.
‫خیلی‌خب، آقای استادز
‫خانم‌ها و آقایون، من رو ببخشید.
‫- درود بهتون. ‫- همچنین.
‫بریم خونه.
‫بعدا همگی میریم خونه خانم یانتی.
‫جشم قربان.
‫خب.
‫برید خونه.
‫هی، کی.
‫تو هم نظر من رو داری درسته؟
‫- هنوز می‌خوای نظر من رو بدونی؟ ‫- آره.
‫تو نظر من رو قبلا پرسیدی.
‫ولی باز درخت کنار مسجد رو بریدی.
‫- ولی اون... ‫- کافیه.
‫این روستا می‌تونه با زمان زندگی کنه ‫(پیشرفت کنه)
‫از کی دیگه عقب نمیوفتیم؟
‫ولی این بخاطر خوبی مردمه.
‫مردم از تو الگو می‌گیرن.
‫آقا...
‫چیه؟
‫دوباره بهش فکر کنید.
‫می‌فهمی داری چی می‌گی؟
‫چیزی که مردم می‌خوان.
‫همه قبولش می‌کنن اگه شما قبولش کنید.
‫شما بزرگ مایید.
‫کاری نکنید روستای ما هم ‫مثل روستا‌های دیگه از خشکسالی عبور کنه.
‫رودخونه و چاه دارن کثیف و کثیف‌تر می‌شن.
‫با اینکه کلی درخت اینجا داریم.
‫ما به یه پمپ آب نیاز داریم که ‫آب رو تصفیه کنه. و برق نیاز داریم.
‫این برای آینده روستای ماست.
‫با برق، یه خیابون بیرون خواهد بود.
‫برامون ساده‌تر میشه که ‫به بیرونی‌ها محصولات‌مون رو بفروشیم.
‫حالا، این چیزیه که ازش می‌ترسم لیف.
‫کی از این سود می‌بره؟ ما یا اونا؟
‫دیدی روستای همسایه چطوری بود؟
‫یکی بود. اون‌ها اول کمک گرفتن.
‫همه چیز ساخته شد.
‫بعدش چی؟
‫از مزرعه خودشون رونده شدن.
‫الیف...
‫ما نسل‌ها اینجا زندگی کردیم.
‫فصل خشکی همیشه میاد ‫و مشکلی پیش نمیاد.
‫چرخه طبیعته.
‫صبور باش، باشه؟
‫مرگ خانم یانتی غیر طبیعی بود.
‫چون که وارد جنگل ممنوعه شد.
‫به گمونم.
‫می‌گن که اونجا توسط نی لاوه گرفته شده.
‫اسم نی لاوه رو نگو تابو.
‫- تسلیت می‌گم. ‫- مرسی.
‫تسلیت می‌گم.
‫بذارید بره.
‫مرسی.
‫- رین؟ ‫- دارم میرم، باشه.
‫لیف.
‫- تو حافظی؟ ‫- آره.
‫مرسی که بهمون خبر دادی.
‫خواهش می‌کنم.
‫آنتن از کجا آوردی؟
‫چطوری با تلفنت بهمون زنگ زدی؟
‫روستای همسایه.
‫چرا آنتنی نیست.
‫هیچی آنتن اینجا نیست.
‫کارت الان چیه؟
‫هنوز هم پانسیون رو اداره می‌کنی؟
‫آره، هنوز پانسیون رو اداره می‌کنم.
‫و یه آنلاین شاپ رو اداره می‌کنم.
‫شوهرت کجاست؟
‫بهمون ملحق میشه؟
‫سه سال پیش فوت کرده.
‫ببخشید، نمی‌دونستم.
‫آروم باش.
‫کی برگشتی به روستای سویان؟
‫تقریبا سه سال پیش.
‫شهر رو دوست نداشتی؟
‫یه مسجد جدید ساختن.
‫- آره. ‫- قدیمیه مشکلش چی بود؟
‫دیگه سالم نیست؟
‫چیزیه که می‌خواستن.
‫من نصب برق رو ترجیح میدم ‫ولی...
‫حافظ!
‫هرجا می‌خوای برو، ‫ولی اونجا نرو.
‫چرا؟
‫جنگل ممنوعه‌ست.
‫مردم نباید برن.
‫بیا بریم.
‫دلت برای بابات تنگ شده؟
‫آره.
‫بیا دعا کنیم.
‫که الان در آرامشه.
‫تو چی؟
‫من هم دلم براش تنگ شده.
‫بعضی وقت‌ها خیلی زیاد.
‫مضطربم می‌کنه.
‫من...
‫چی مامان؟
‫خدایا.
‫چی شده؟
‫چیزی نیست، عزیزم.
‫فیز، بهم قول بده.
‫نمازت رو کامل بخونی.
‫که دعاهات ‫پدرت رو به بهشت ببره.
‫چه مدت اینجا می‌مونیم؟
‫زیاد نمی‌مونیم. بعد از اینکه دارایی‌های ‫مادربزرگت رو راست و ریست کردم.
‫دعای هفتم مرگ رو انجام دادیم، ‫میریم خونه.
‫نه، یه هفته؟
‫بدون برق، بدون آنتن؟
‫نمی‌تونم از گوشیم استفاده کنم.
‫دقیقا.
‫خانم لاستری، گفت پسرش، ایوان ‫ازت خواست که باهاش بازی کنی.
‫فردا باهاش بازی کن، خب؟
‫باید بازی کنم؟
‫خدایا من رو ببخش.
‫خدایا من رو ببخش ‫برای اینکه به نمازم توجه نکردم.
‫اوه، خدایا!
‫رینی!
‫بهم اجازه نمیده.
‫دیره، فردا، باشه؟
‫رینی...
‫خدایا من رو ببخش.
‫اوه، خدایا.
‫حافظ.
‫کدر.
‫ببخشید.
‫- سلام علیکم. ‫- و علیکم سلام.
‫رین، صبر کن، باشه؟
‫این رو نگه دار، وایستا.
‫اون.
‫این‌طوری قشنگ‌تره.
‫چی شده؟
‫الان آب کثیفه؟
‫آره، دو ماهی میشه.
‫این‌طوری قبلا نبود.
‫کدری آب، ولی ‫هیچ خشکسالی‌ای تجربه نکردیم.
‫آب فقط تو این روستا کدره.
‫ولی خدا رو شکر هنوز قابل استفاده‌ست.
‫چرا اینجایی؟
‫وسط درست کردن شکر خرمام.
‫باید الان آب از فاصله دوری بیاریم.
‫دور.
‫چی کار دیگه می‌تونیم بکنیم؟
‫فقط می‌تونیم وضعیت رو بپذیرم.
‫- شکستم بده! ‫- وایستا.
‫شکستم بده!
‫- اگه می‌تونی! ‫- وایستا.
‫شکستم بده!
‫تو داری تقلب می‌کنی.
‫ببخشید، منظوری نداشتم.
‫نخیر! من دیدم.
‫به پدربزرگ و مادربزرگت می‌گم.
‫دعوا نکنید.
‫- خبرچین! ‫- چه خبرچینی؟
‫وایستید!
‫کی این‌طوری شد؟
‫نمی‌دونم. ‫وقتی اومدیم این‌طوری بود.
‫- کار خمپاره بوده؟ ‫- امکان نداره.
‫بیا اینجا.
‫اون شن، آجر، و سیمانه.
‫همه‌شون بهترین کیفیتن.
‫امکان نداره بخاطر خمپاره باشه.
‫من بردم، بابابزرگ.
‫- تو بردی؟ ‫- اون تقلب کرد قربان.
‫چی؟
‫- نوه من تقلب کرد؟ ‫- نه نکردم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫غروب نزدیکه.
‫برید خونه، دعاهاتون رو بکنید ‫و قرآن می‌خونید، باشه؟
‫بیا دوباره بازی کنیم، باشه؟
‫امکان نداره! دوباره تقلب می‌کنی.
‫فقط برو خونه الان.
‫اونجا نرو. هی!
‫اونجا نرو، دارم بهت می‌گم.
‫هی، اسمت چیه؟
‫فقط بذار بره!
‫مگه ممنوعه نیست؟
‫فقط سکوت کن.
‫بیا بریم خونه.
‫بهش فکر نکن.
‫بیا نماز بخونیم، بعد قرآن بخونیم.
‫- حافظ. ‫- مامان.
‫- اونقدر آب استفاده نکن. ‫- باشه.
‫یه بچه وارد جنگل شد.
‫کی؟
‫- ایوان؟ ‫- نه
‫- افدال؟ ‫- نه.
‫- کی پس؟ ‫- پسر لنگیه.
‫خب، نمی‌تونی بری تو جنگل فهمیدی؟
‫بیا، وقت نماز مغربه.
‫مسجدی که از ماه پیش می‌ساختیم
‫هنوز به کمک‌مون نیاز داره.
‫فهمیدید، خانم‌ها و آقایون؟
‫بله.
‫چی شده؟
‫دیوارها ترک خورده.
‫آمین.
‫مامان!
‫رین، بچت، جلو در!
‫- حافظ چی شده؟ ‫- بیا.
‫حافظ؟
‫حافظ، بیدار شو.
‫بیدار شو!
‫حافظ بیدار شو!
‫مراقب پات باش.
‫استغفار...
‫حافظ؟ حافظ؟
‫- خدایا، چی شده؟ حافظ! ‫- بیهوش شد.
‫حافظ؟ بیدار شو پسرم.
‫مادرت اینجاست. حافظ!
‫حافظ بیدار شو. ‫حافظ چت شده؟ بیدار شو!
‫حافظ؟
‫- چت شده؟ ‫- مامان.
‫خدا رو شکر.
‫بیا بریم خونه.
‫نمی‌خوام اینجا باشم، لطفا.
‫باشه، فردا می‌ریم خونه. ‫قول میدم.
‫جدی؟
‫آروم باش، پسرم.
‫من ترسیدم.
‫تو من و الله رو داری، آروم باش.
‫حافظ!
‫- حافظ؟ ‫- حافظ!
‫خانم، حافظ اینجاست؟
‫حافظ!
‫فیز بیا بازی کنیم!
‫فیز، بیا بازی کنیم.
‫حافظ، اول با دوستات بازی کن، باشه؟
‫وقتی عمو الیف اومد، صدات می‌کنم.
‫بیا!
‫هرکی تک بیاره اون ‫چشم می‌ذاره!
‫تویی، حافظ.
‫تقلب نکن، باشه؟
‫باشه!
‫- بشمار! درست بشمار! ‫- باشه.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫هفت.
‫شش.
‫پنج.
‫- تمیز درش بیار. ‫- چشم، قربان.
‫سه.
‫دو.
‫یک.
‫سک سک!
‫اونجاست!
‫- سلام علیکم. ‫- و علیکم سلام
‫لیف مرسی که ما رو برمی‌گردونی.
‫ببخشید، که ادیتت می‌کنیم.
‫اشکالی نداره.
‫می‌خوام یه چیزی برای پدربزرگم بگیرم.
‫حالش چطوره؟ سلامته؟
‫زیادی سلامته.
‫اون هرچی بیشتر پیر می‌شه پر انرژی‌تر می‌شه.
‫هنوز یادمه وقتی بچه بودیم ‫داستان‌هایی درباره
‫پدر پدربزرگش تعریف می‌کرد ‫که بنیان گذار این روستا بود.
‫خب، اون داستان
‫تقریبا هرروزی بهش گوش میدم.
‫به گوشم نگاه کن.
‫بخاطر اون مو در آورده.
‫الان کجا زندگی می‌کنه؟
‫با مردم اینجا کنار نمیاد.
‫تصمیم گرفت خودش رو منزوی کنه.
‫منم همین حس رو دارم.
‫حس می‌کنم چیز عجیبی هست.
‫عجیب؟
‫فکرهای عجیب نکن.
‫شاید حافظ به تاریکی عادت نداره.
‫درسته...
‫می‌دونه اون پسر لنگه کیه؟
‫لنگ؟
‫حافظ گفت باهم بازی کردن ‫و پسر رفت داخل جنگل.
‫ایوان و افدال...
‫تا اونجایی که می‌دونم پاهاشون سالمه.
‫شاید یه بچه دیگه هست.
‫هیچی، فقط همون‌ها هستن.
‫حافظ؟
‫حافظ؟ آقا، شما بچه‌ها رو دیدید؟
‫داشتن همین‌جاها بازی می‌کردن.
‫ولی الان اینجا نیستن.
‫- چی شده؟ ‫- فکر کنم، بچه‌ها رفتن داخل جنگل.
‫امکان نداره. همین‌جاها دارن بازی می‌کنن.
‫حافظ!
‫حافظ؟
‫آیسیاه.
‫آیسیاه! لاستری!
‫رین؟
‫حافظ؟
‫رینی...
‫حافظ!
‫ایوان... حافظ!
‫ایوان! خدایا!
‫حافظ!
‫- حافظ! ‫- رین.
‫- حافظ! ‫- افدال! رین.
‫- خدایا! ‫- حافظ!
‫- حدایا! ایوان! ‫- بلند شو، پسر.
‫وان...
‫- حافظ؟ ‫- بیدار شو، پسرم!
‫- عزیزم! ‫- خدایا!
‫- حافظ! ‫- افدال!
‫بخاطر جن‌هاست.
‫اون‌ها رفتن داخل جنگل ممنوعه، ‫برای همین خشمگینن.
‫فقط یه داستانه.
‫داستان قدیمی.
‫باور نکن.
‫شرکه. گناهه.
‫من حافظ رو می‌برم خونه.
‫- بذار بمونه. ‫- رین.
‫- آقا، بذارید بمونه. ‫- آقا.
‫خدایا!
‫باید زیاد بخوری!
‫برای اینکه خوب بشی.
‫فرنی مورد علاقت رو درست کردم.
‫بخور.
‫دهنت رو باز کن!
‫بخور پسرم.
‫بخور. خدایا.
‫برات دستمال میارم، باشه؟
‫خدایا.
‫خدایا ما رو ببخش.
‫ایوان؟ پسرم؟
‫خدایا!
‫حافظ؟
‫حافظ؟ کجایی؟ حافظ؟
‫حافظ؟
‫- مامان! ‫- وایستا!
‫- نمی‌تونم شنا کنم! ‫- خدایا!
‫- مامان! ‫- حافظ!
‫- نفست رو نگه دار! ‫- مامان!
‫- کمکم کن! ‫- این رو بگیر! طناب رو بگیر!
‫بکش!
‫ول نکن!
‫صفت بگیرش! تحمل کن!
‫حافظ!
‫حافظ...
‫حافظ؟
‫حافظ!
‫حافظ؟
‫حافظ!
‫آیسیاه!
‫رین؟
‫- آیسیاه. ‫- بله، رین.
‫افدال تاحالا درباره پسر ‫لنگ حرفی بهت زده؟
‫آره، مشکل چیه؟
‫پس پسر وجود داره. کجا زندگی می‌کنه؟
‫من همه رو توی روستا می‌شناسم ‫و هیچ پسر لنگی اینجا نمی‌شناسم.
‫پس، باید از خودش درآورده باشه.
‫خیلی درباره‌ش فکر نمی‌کنم.
‫آیسیاه، ایوان و حافظ اون پسر رو هم دیدن.
‫الکی نیست، واقعیه. ‫پسر واقعیه!
‫آیسیاه!
‫این می‌تونه شروع یه خطر ‫برای ما باشه.
‫باور کن.
‫مرسی.
‫لاستری.
‫ایوان چطوره؟
‫من چه اشتباهی کردم؟
‫تاحالا ایوان درباره پسر لنگی بهت گفته؟
‫- آره. ‫- چی گفت؟
‫گفت که باهم بازی کردن.
‫پسره وجود نداره.
‫ایوان ماه پیش مریض شد.
‫پسر لنگی برای همراهی اون ساخته شد.
‫نه، حافظ اون پسر رو دیده.
‫شاید ایوان اون داستان رو بهش گفته.
‫چی شده؟
‫حافظ بهم گفت اون پسر ‫داخل جنگل رفته.
‫امکان نداره. فکرش رو نکن.
‫نشنیدی، استادز چی گفت؟
‫لاس، پسر لنگی شاید کلید ‫خوب شدن پسرامون باشه.
‫نمی‌خوام واردش بشم.
‫لاس، باور کن.
‫بسه، رین.
‫نمی‌خوام درگیرش بشم.
‫برو خونه، رین.
‫رین...
‫- آب. ‫- مرسی، لیف.
‫حافظ؟
‫ببخشید، دیر اومدم.
‫اشکال نداره، خب، چطوره؟
‫نامه‌ام رو خوندی، مگه نه؟
‫آره خوندم.
‫چطور قراره باشه؟
‫اون مشکله.
‫هنوز نمی‌تونیم انجامش بدیم.
‫هنوز نه؟
‫یالا!
‫برو بالا!
‫برو!
‫- حافظ، بیا پایین! ‫- بپر.
‫- نپر! ‫- بپر.
‫حافظ، نه!
‫حافظ!
‫حافظ و ایوان این کبودی رو دارن.
‫هنوز باور نمی‌کنی؟
‫من فقط چیزی که پدر می‌گه رو دنبال می‌کنم.
‫اون صلاحمون رو می‌دونه.
‫کمک‌مون کن آیسیاه.
‫که بچه‌ها سریع‌تر خوب بشن.
‫چی کار می‌تونیم بکنیم رین؟
‫یه کار دیگه.
‫تو هم توسط یه مکموم اذیت می‌شی؟
‫مکموم؟
‫یه جن که وقتی نماز می‌خونیم مزاحممون میشه.
‫منظورت خانذابه؟
‫پدرم به زودی برمی‌گرده.
‫تو باید بری.
‫می‌دونم.
‫لاستری!
‫حافظ!
‫لاستری، چرا رفتی به مسجد جدید؟
‫همین‌طوری.
‫تو هم می‌خوای اون درخت رو ببینی؟
‫تو خواب دیدی ایوان از اون درخت بالا میره ‫مگه نه؟
‫توی خوابت دیدیش؟
‫آره.
‫نمی‌دونم داره چه اتفاقی میوفته.
‫من گیج شدم.
‫هنوز نمی‌دونم چی باعث این میشه.
‫رین...
‫تو فکر می‌کنی روح وجود داره؟
‫لاس، می‌دونی ‫من می‌تونم روح و جن رو از وقتی بچه بودم ببینم.
‫ولی جدیدا بیشتر می‌بینمشون.
‫انگار که می‌خوان یه چیزی رو منتقل کنن.
‫حرفم رو باور کن!
‫- مامان؟ ‫- خدا.
‫- افدال! ‫- خدایا شکرت!
‫خدایا.
‫خدایا شکرت!
‫چی شده؟
‫نوه استادز حالش خوب شده.
‫آره.
‫برای همین باید به استادز اطمینان داشته باشی.
‫حافظ.
‫افدال بیدار شده.
‫زودباش، باهاش بجنگ!
‫هرچی که هست، باهاش بجنگ. ‫باید قوی باشی!
‫فیز...
‫چطور این‌طوری فرو ریخت؟
‫حس تو خالی بودن میده.
‫شاید.
‫زمین احتمالا توخالیه. توخالی.
‫باید جابجاش کنیم.
‫اونجا.
‫یه درخت اونجا رشد کرده.
‫پس زمین باید سفت باشه.
‫مشکلی نیست، می‌تونم درخت رو ببرم.
‫مرگ خانم یانتی طبیعی نبود.
‫چون که وارد جنگل ممنوعه شد.
‫به گمونم.
‫گفتن که توسط نی لاوه گرفته شده.
‫اسم نی لاوه رو نگو تابو!
‫سلام علیکم.
‫و علیکم سلام.
‫دوست دارم که پسرتون رو ببینم.
‫هرجا می‌تونی بری، ‫ولی اونجا نه!
‫جنگل ممنوعه‌ست.
‫حق با اون‌ها نیست مامان!
‫- بچه وجود نداره رین. ‫- خودش از خودش ساخته.
‫اون همیشه درباره پدر پدر بزرگش جرف می‌زد ‫که بنیان‌گذار این روستا بود.
‫سلام علیکم. الیف؟
‫می‌تونم پدر بزرگت رو ببینم؟
‫می‌دونم حرفم رو باور نمی‌کنی.
‫ولی لطفا یه شانس بهم بده.
‫مطمئنم یه ربطی درباره ‫مسجد جدید داره.
‫جن مکموم وقتی نماز می‌خونم مزاحمم میشه.
‫ولی از وقتی حافظ مریض شده.
‫بیشتر پیداش میشه.
‫یعنی می‌خواد بهم سرنخ بده.
‫لطفا، حرفم رو باور کن!
‫خیلی‌خب، باشه.
‫وقتی پدر پدربزرکم جنگل رو خالی کرد ‫که این روستا رو بسازه.
‫یه قسمتی از جنگل بود که ‫نمی‌تونست دست بزنه.
‫جنگل ممنوعه.
‫به یه نفر تعلق داره.
‫خونه‌ اون‌هاست.
‫نسل‌هاست که اونجان.
‫پس اگه چیزی از اونجا برداشته بشه.
‫باید سریعا برگردونده بشه.
‫وقتی استادز می‌خواست مسجد رو ‫نزدیک جنگل بسازه.
‫نظرم رو خواست.
‫گفتم هرطور راحتی.
‫تا وقتی که به جنگل کاری نداشته باشی.
‫و قبول کرد.
‫باید مراقب می‌بودی!
‫این بیشتر هزینه داره!
‫نه، این جراحت جدیه.
‫هیچ دارویی نیست؟
‫نه.
‫پس از خونم میرم بیارم.
‫چرا اون کار رو می‌کنه؟ چی کار می‌کنه؟
‫حافظ!
‫برید!
‫خدایا! حافظ!
‫حافظ؟
‫حافظ!
‫حافظ؟
‫حافظ، وایستا!
‫کجا داری میری؟
‫حافظ، صبر کن!
‫حافظ؟
‫رینی...
‫حافظ!
‫حافظ.
‫حافظ!
‫- اون رینیه. ‫- حافظ!
‫حافظ، نرو!
‫رین، حافظ خونه‌ست.
‫یه روح.
‫روح جنگل.
‫روح جنگل من رو بازی داده!
‫معلوم شد، مکمومی که من ‫رو اذیت می‌کرد همون روحه.
‫می‌خواد حافظ رو ببره!
‫حافظ، بیدار شو پسرم!
‫حافظ.
‫حافظ بیدار شو پسرم.
‫حافظ.
‫عزیزم.
‫- پسر رو کجا می‌بری؟ ‫- به بیمارستان.
‫- بدون اینکه به من بگی؟ ‫- رین، این برای سلامت خودشه!
‫نه، نه، نه.
‫این بخاطر ساخت مسجد جدیده.
‫روح جنگل عصبانیه که ‫اون درخت گشت مسجد بریده شده!
‫- برای همین بچه‌ها رو برد. ‫- کافیه، رین.
‫تو نگران وضعیت حافظ نیستی؟
‫- عجیس! ‫- بله؟
‫- سلام علیکم. ‫- و علیکم سلام.
‫پسر لاستری حالش خوب شده.
‫خدا رو شکر!
‫میرم ببینمش، بریم.
‫رین، گوش کن!
‫ایوان حالش خوب شد.
‫ولی چرا هنوز حافظ بیهوشه؟
‫نه، نه، نه. ‫خودم این قضیه رو حل می‌کنم.
‫روح عصبانیه. ‫می‌خواد که بهمون هشدار بده.
‫- من باید این رو حل کنم! ‫- رین.
‫- بذار بره! ‫- رین!
‫برو کنار!
‫رین!
‫حافظ!
‫- چی شده؟ ‫- دیوار ترک خورده.
‫حق با اون‌ها نیست مامان.
‫- بچه وجود نداره. ‫- تا وقتی که درخت دیگه‌ای بریده نشه.
‫مزاحم‌مون نمیشه.
‫برو عقب.
‫- نه! نبرش! ‫- برو عقب.
‫یالا، برو عقب.
‫نه!
‫اگه ببریش می‌میری!
‫می‌میری!
‫- رین؟ ‫- می‌میری!
‫رینی؟
‫می‌میری.
‫مرگ خواست خداست.
‫ربطی به درخت نداره.
‫برو عقب!
‫نه!
‫خدا رو شکر.
‫تموم شد، آقای استادز.
‫مرسی.
‫مامان!
‫- حافظ! ‫- مامان!
‫حافظ خوب شد؟
‫خدایا!
‫تو خوب شدی.
‫با عقل جور در نمیاد!
‫عجیب بودش.
‫به رینی نگاه کن!
‫- همگی... ‫- بله، قربان.
‫- راحت شدیم. ‫- خدا رو شکر.
‫خدا رو شکر. و حالا، لطفا برید خونه.
‫بریم خونه.
‫چشم، آقا.
‫رین؟
‫خیریه، هنوز خیریه‌ست.
‫ولی بخاطرش فقیر نشو.
‫عبادت چطوری فقیرت می‌کنه؟
‫رینی؟
‫وایستا رئیس، کجا میری؟
‫موضوع بزرگسالانه.
‫فقط برید بخوابید.
‫تخت رو یادتون نره.
‫تخت. می‌کشمتون. برید گمشید.
‫رینی.
‫کجا داری می‌ری؟
‫چرا داری میری؟
‫رین؟
‫این احتمالا یه کده برای من.
‫- رینی! ‫- خانم‌ها و آقایون.
‫مرسی که اومدید اینجا.
‫برای روز هفتم مرگ خانم یانتی.
‫رینی اینجاست.
‫حافظ کجاست؟
‫با الیفه‌ست؟
‫رینی.
‫کجا می‌ری؟
‫چرا به جای دعا خونه خانم یانتی ‫اومدی اینجا؟
‫بذار همراهیت کنم.
‫قبول کرد.
‫رینی.
‫سلام، رینی.
‫کجا میری؟
‫همینجا بمون، یه تنگه اونجاست.
‫پسرت چی؟ مشکلی نداره؟
‫پسرت باهوشه. درک می‌کنه.
‫چقدر تو خوشگلی.
‫می‌خوام دستت رو ببوسم، باشه؟
‫وایستا، چرا دستت سیاهه؟
‫مامان، کمک!
‫حافظ؟
‫حافظ!
‫حافظ؟
‫حافظ کجاست؟
‫حافظ؟
‫حافظ کجاست؟ حافظ!
‫رین، چه اتفاقی داره میوفته!
‫رین، گفتی پیش الیفه!
‫هیچی یادم نیست.
‫آخرین باری که دیدم، توی اتاقش بود.
‫- حافظ! ‫- استغفار.
‫حافظ...
‫رین، جین داره ازت سو استفاده می‌کنه.
‫آقا، یه نگرش داشتم ‫که حافظ داشت برده می‌شد تو جنگل.
‫- یالا! باید نجاتش بدیم! ‫- یا خدا.
‫نه، رین.
‫استغفار کن، رین.
‫رین، استغفار.
‫- خدایا من رو ببخش. ‫- استغفار.
‫آروم باش.
‫تحت تاثیرش قرار نگیر.
‫احمق نشید.
‫مزاحم نشید!
‫خونه من آسیب دیده!
‫خدایا!
‫حافظ..
‫- حافظ! ‫- عمو.
‫من ترسیدم.
‫چی شده؟
‫مامان عجیب شده.
‫رینی!
‫بیا. بیا بریم خونه.
‫باشه.
‫رینی!
‫- رینی! ‫- خاله رینی!
‫رینی!
‫- خاله رینی! ‫- رینی
‫آقا، چه اتفاقی داره میوفته؟
‫رینی داره فرار می‌کنه، تسخیر شده.
‫- تسخیر؟ ‫- آره.
‫- بیاید جدا شیم، پیداش کنیم! ‫- باشه.
‫یالا!
‫رینی!
‫- رینی! ‫- مامان!
‫رینی؟
‫- مامان؟ ‫- خاله رینی!
‫رینی!
‫رینی؟
‫- خاله رینی! ‫- مامان!
‫- خاله رینی؟ ‫- رینی!
‫- آقا، من می‌دونم کجاست. ‫- کجا؟
‫- خاله رینی! ‫- مامان!
‫- رینی! ‫- مامان!
‫رینی؟
‫- مامان! ‫- خاله رینی!
‫- مامان! ‫- عزیزم! رین!
‫خدایا! بیدار شو، رین.
‫رین؟
‫- خدایا! ‫- مامان.
‫رین؟
‫خدایا من رو ببخش!
‫- رین، بیدار شو! ‫- مامان!
‫مامان!
‫- حافظ! ‫- مامان!
‫مامان!
‫بیدار شو، رین!
‫بچه‌ها رو بذار زمین!
‫درد داره!
‫رین!
‫بیدار شو رین!
‫کافیه، رین، بیدار شو رین!
‫خدایا!
‫زودباشید، بریم!
‫یا خدا!
‫رینی!
‫آقای استادز!
‫رینی؟
‫رینی! خدایا!
‫بیدار شو، رین!
‫رینی! بیدار شو! رین!
‫همگی، بیاید باهم دعا کنیم.
‫چشم، قربان.
‫رینی!
‫خدایا، رین!
‫بابا!
‫- بیاید بریم خونه. ‫- یا خدا.
‫بیاید، دوباره دعا می‌کنیم.
‫چشم، قربان.
‫خدایا!
‫بیاید، دوباره دعا می‌کنیم.
‫بیاید بریم!
‫هی! نرید!
‫ترسیدی؟
‫نابود کننده‌ها!
‫الیف!
‫باهام بیا!
‫کجا می‌ریم؟
‫اون بچه‌های بیچاره
‫چیزی نیست.
‫الیف؟
‫الیف!
‫با کی داری حرف می‌زنی؟
‫آقای عجیس.
‫کجاست؟
‫هی، این رو نگه دار، زودباش!
‫زودباش. حواستو جمع کن!
‫لیف، بدو!
‫رین، یادت باشه! اون پسرته!
‫تو توسط یه شیطان تسخیر شدی!
‫یادت باشه، ما خدا رو داریم!
‫نذار شیطان شکستت بده!
‫مرگ!
‫حافظ دوستت داره، مامان.
‫یا خدا!
‫خدایا! رینی!
‫یالا!
‫- افدال. ‫- حافظ!
‫- ایوان. ‫- افدال.
‫پسرم، منم.
‫زودباش!
‫چیزی نیست، پسرم!
‫- خدایا! ‫- یا خدا!
‫بابا!
‫یا خدا!
‫دعا کنید!
‫انرژی نی لاوه توسط رینی خالی شده!
‫زودباشید، دعا کنید!
‫خودشه!
‫پسرم...
‫بذارش داخل، زودباش!
‫خودشه! زودباش.
‫یکی دیگه!
‫اونجا!
‫بیا، من خونه‌ت رو برگردوندم!
‫دیگه مزاحم ما نشو!
‫خدا بزرگترینه!
‫خدایا شکرت
‫مامان!
‫مامان! بیدار شو!
‫یه دلیلی داره که این روستا این مکان رو ‫اسمش رو جنگل ممنوعه گذاشته!
‫وقتی هنوز یه قلمرو بود خیلی روج ‫مزاحم این روستا می‌شدن.
‫و بعد ارواح داخل درخت‌ها زندانی شدن.
‫وقتی روستا مزاحم جنگل شد.
‫ارواح مزاحم نمازم شدن ‫که بهم یه پیام بفرستن.
‫چون بعضی‌وقت‌ها حواسم جمع نیست.
‫باید باور کنیم که ما ‫کنار موجوداتی
‫از یه جهان دیگه زندگی‌ می‌کنیم.
‫ما باید احترام بذاریم ‫و از یکدیگر مراقبت کنیم.
‫آبادی برای تو و آسمان برای تو سایبان.
‫و بارش باران از آسمان!
‫باعث رشد میوه شود ‫تا منبعی برای رشد شما باشد.
‫پس آگاهانه برای خدا در درگاهتان ‫همتا قرار ندهید.
‫مرسی.
‫- سلام علیکم. ‫- و علیکم سلام.
‫فیز بیا دوباره باهم بازی کنیم یه روزی.
‫خدایا شکرت. بارون گرفت.
‫خدایا شکرت.
‫بارون میاد.
‫خدایا شکرت.
‫می‌خوام ازتون تشکر کنم ‫که به من و حافظ کمک کردید.
‫این مکان به عنوان مدرسه دینی قراره ‫عمل کنه.
‫باز میای اینجا نه؟
‫نمی‌دونم.
‫بعد از اتفاقی که برای من و حافظ افتاد اونروز.
‫برای برگشت به اینجا واقعا ضربه روحی خوردم.
‫اگه بیام خونتون چی؟
‫می‌تونم؟
‫حتما!
‫خب، مسجد قدیمی
‫به یه جایی برای حفظ قران تبدیل میشه؟
‫آره.
‫مشکل چیه؟
‫من رو یاد دوستم می‌ندازه.
‫همیشه می‌خواد بیشتر وارد دین بشه.
‫که حافظ قرآن بشه.
‫اسمش نینگسیه
‫الان کجاست؟