‫در زمان های گذشته، تصور میشده روحی انتقام جو در بدن افراد مسن بوده‌.
‫یه قدرت تاریک که ضعیف ترین اعضای یک گروه رو تسخیر می‌کرده.
‫و اونها رو به سمت یه خشم کورکورانه.
‫به راه ما هدایت میکنه. ‫بعد از اینکه مه صبح زود از بین میره،
‫هوا آفتابی و خشک میشه و دما افزایش پیدا میکنه.
‫در طول آخر هفته، ‫بیشتر قسمت های کشور به ۳۰ درجه میرسه.
‫تو شمال شرقی، ‫دما حتی به ۴۰ درجه سلسیوس میرسه.
‫بعد از ظهر باد از سمت شمال به شمال غربی میرسه.
‫سه شنبه هوا ابری با باران های پراکندست.
‫مراقبت از سالمندان شماره ۲۴
‫- اصلا انتظارشو نداشت، داشت؟ ‫- منظورت چیه؟
‫- بخاطره اینکه گفتی من اصلا دخالت نمیکنم. ‫- ولی این تو مشخصاتش بود‌.
‫- میدونم. ‫- حداقل این چیزیه که خودت بهم گفتی.
‫الان دیگه باید برم.
‫شیفت جولی رو گرفتم و باید با اون یکی ساختمون برم.
‫چی؟ فکر کردم الان میخوای بیای خونه.
‫- واقعا حس بدی بخاطرشون داری، نه؟ ‫- آره، دارم.
‫منم واقعا حس بدی برا همشون دارم، میدونی؟ ‫کل ساختمون از هم دارن جدا میشن
‫هیچ خانواده ای حتی به یه بچه نداره.
‫بابد برم. ‫آقای رینک پیر منتظرمه.
‫اون مرد افسرده، یادت میاد؟ رو ویلچر میشینه.
‫الو؟
‫آقای رینک؟
‫تنهایی حق سالمندان است
‫آقای رینک؟
‫ک... کمک.
‫آقای رینک؟
‫کمک.
‫مشکل چیه؟
‫منم، ملیسا؟
‫خب، اگه تو...
‫لطفا...
‫لطفا نکن!
‫چند هفته قبل از اینکه اولین نفر کشته بشه،
‫تو مدرسه درباره این صحبت کردیم که جقدر جامعه ما پیره.
‫تو سال های پیش رو سیستم جامعه ما از بین میره.
‫تضاد بین گروه های سنی مختلف خیلی شدید میشه.
‫ولی با نگاه به گذشته،
‫ولی واقعا هیچکس نمی‌دونه تو اون
‫آخرین روزای گرم تابستون چه اتفاقی افتاده.
‫دیوانگی نیست ‫اونی که شب رو محکوم میکنه...
‫زود باش، لارا! باهام بخون!
‫اوه، نه.
‫لارا برای خوندن خیلی پیره. درست نمیگم؟
‫همینطور، این قبلا آهنگ خانوادگیمون بوده. ‫بابا با ما و پدر بزرگ میخوندش.
‫تا وقتی که مادرمون تصمیم گرفت که ترکش کنه.
‫نوآ، میتونی جواب بدی‌؟ سانائه.
‫- سلام، خاله سانا. ‫- هی، پسر گنده! چطوری؟
‫خوبم. مامان داره رانندگی میکنه.
‫نمیتونم برای دیدن سه تاتون صبر کنم. ‫کی میرسین؟
‫جی پی اس میگه که ۱۱ دقیقه مونده‌.
‫خیلی مضطربم، ‫ولی ملیک خیلی بدتره.
‫هی، عزیزم!
‫و لباست؟
‫خیلی زیباست. فکر کنم چندباری‌ام سرکار بپوشمش.
‫لباس عروسیت رو؟
‫- آیک چطوره؟ ‫- آره، پدربزرگ چطوره؟
‫تماسو قطع کردم.
‫نگران نباش، نوآ. به زودی به اونجا میرسیم. ‫بعد میتونیم با چشمای خودمون ببینیمش.
‫نمیتونم برای دیدن پدربزرگ صبر کنم.
‫و بابا.
‫- بریم! ‫- لوکاس!
‫حواست به اون تالان باشه. سریع برمیگردم.
‫برو، برو! برو، برو!
‫باید به خونه برگردم. ‫لیندا زنگ زده.
‫چند نفری نخواستن غذا بخورن.
‫ترجیح میدی که امشب به مهمونی نری؟ میتونیم ردش کنیم‌.
‫و عروسی سانا رو از دست بدیم؟
‫الا داره با لارا و نوآ میاد. ‫نمیخوای بچه هاتو ببینی؟
‫البته که میخوام. ولی فردا کل روز ‫میتونم باهاشون باشم.
‫نه، صبر کن! الان میام پایین پیشت!
‫ملیک، الا اینجاست!
‫سانا!
‫- رانندگی چطور بود؟ ‫- خوب. از کیه اینجایی؟
‫از آخرین هفته. ‫تمیزکاری میکردیم و دکور میزدیم.
‫- عروسی کجاست؟ ‫- بالای روستا تو کلیسا.
‫- و اینجا برای مهمونی. ‫- تو اتاق قدیمی مامان و بابا میمونی.
‫- بقیه تو روستا میمونن. ‫- اونجا هنوز هتلی هست؟
‫فقط یکی مونده. ولی ایده خوبی بود عروسی رو اینجا بگیریم، نه؟
‫ببین، نوآ. تو همیشه اونجا رو لبه چوبا بازی میکردی.
‫اون تاب قدیمی.
‫تو و لارا.
‫بابا تابو برامون درست کرده بود.
‫هنوز داریم بازسازیش میکنیم، ‫ولی طبقه بالاش برامون یه اتاق درست کرده
‫با یه اجاق چوبی، ‫یه وان، و یه کاناپه.
‫فکر کنم برای امشب یه برنامه ای داره.
‫گرفتم.
‫یه جای رمانتیک.
‫میدونستی یه راه مخفی زیرزمینی هست
‫که دوتا خونه رو به هم وصل میکنه؟
‫اوه، واقعا؟
‫آره! آدمای ثروتمند برای سفر به اینجا میومدن. بابا بزرگ بهم گفت.
‫و خدمتکارا اونجا زندگی میکردن.
‫- خدمتکارا؟ ‫- آره، اونایی که همه کارارو میکردن.
‫- کارای تمیزکاری و آشپزی. ‫- خدمتکارها!
‫و غذاهایی که پخته بودن رو از طریق تونل میوردن.
‫و بابا بزرگ همه اونارو بهت گفت.
‫برای صد سال پیش بوده.
‫به‌هرحال بابا کجاست؟
‫تو خانه سالمندان سالهیم.
‫کجا؟
‫- فکر کردم تو روستا زندگی میکنه؟ ‫- نه.
‫تو خانه سالمندانه.
‫اصلا باهاش حرف نزدی؟
‫مطمئنم درباره چیزی که گفته واقعا متاسفه.
‫و درباره طلاقت با لوکاس و...
‫و این حقیقت که تو رفتی.
‫پدربزرگ امشب به مهمونی میاد؟
‫البته که میاد. چرا نباید بیاد؟
‫امیدوارم که حالش خوب باشه.
‫کمی سلامتیش رو از دست داده.
‫سلام، الکس.
‫پس هنوز میدونی من کی هستم؟
‫خب، میای پایین؟
‫ناک، ناک.
‫من و مامان میخوایم با خاله سانا بریم پدربزرگو بیاریم. میخوای بیای؟
‫باید یه چیزی رو برای مدرسه تموم کنم.
‫هی، صبر کن!
‫اسپریتو فراموش نکن.
‫و به خودت آسون بگیر، باشه؟
‫تا امشب تو مهمونی خیلی خسته نباشی.
‫نوآ!
‫صبر کن! دارم میام!
‫وقت رفتنه!
‫و خب، کجا بودیم؟
‫باهام یه قایق سواری میای؟
‫میخوای عوض کنیم؟
‫آره، البته. تو و عموت رو میلیون ها بار دیدم که چطوری انجامش میدین‌.
‫لارا! خیلی تند نه!
‫خیلی تند نه!
‫نگران بودنو بس کن و صبر کن!
‫- ببین کی اینجاست. ‫- وایسا! اون باباست؟
‫سلام، بابا!
‫هی، پسر گنده من، چطوری؟
‫- آره! ‫- خیلی دلم برات تنگ شده بود، بابا!
‫نمیخوای باهاش حرف بزنی؟
‫البته. آره.
‫فکر میکردم اونجا تو بودی. ‫لارا کجاست؟
‫میخواست تو خونه بمونه. ‫قطعا یه ملاقات مخفی با الکس.
‫اون مرغ عشقا. شماها چطورین؟
‫تو چطوری، الا؟
‫خوبم.
‫و تو؟
‫باید یه جایی یه لباس سفید پیدا کنم ‫ولی اصلا نمیدونم کجا.
‫من یه لباس سفید دارم.
‫- اگه میخوای بهت قرضش میدم، بابا. ‫- نه، نه. خودت بپوشش، پسر گنده من‌.
‫اصلا به من نمیخوره که بپوشمش.
‫کجا داشتی میرفتی؟ ‫فکر کردم داری ازدواج میکنی.
‫- میریم آیک رو از خونه بیاریم. ‫- بعد کیم‌ میتونه اطرافو بهتون نشون بده.
‫اونجاست. ‫قطعا الان پیش پدرته.
‫خوبه.
‫ممنون.
‫خب، خانما. تو کلیسا میبینمتون.
‫- نوآ، بعدا میبینمت، تمساح. ‫- بعدا، کروکودیل.
‫اینا چرا اینشکلی‌ان؟
‫منظورت چیه؟ آدمن دیگه.
‫ولی فقط آدمای سالمند.
‫دیگه چیز زیادی براشون باقی نمونده.
‫فقط خانه سالمندان. هیچی.
‫خانه سالمندان سالهیم
‫نباید جایی پذیرش کنیم؟
‫بقیه کجان؟
‫نمیدونم واقعا.
‫نوآ، بیا. ‫بریم دنبال بابابزرگ‌ بگردیم.
‫هانا.
‫هانا!
‫دخترم‌.
‫نجاتم بده.
‫من متاسفم، آقا،
‫ولی من هانا نیستم.
‫اوه خدایا، خانم کرشنر. ‫بیا به اتاقت برگردیم.
‫- بله؟ ‫- ما دنبال کیم میگشتیم. اون اینجاست؟
‫آره، اون تو دفترشه‌. ‫یه لحظه.
‫صبر کن. کیم! مراجعه کننده!
‫سانا!
‫- سلام، کیم‌. سرت شلوغه؟ ‫- نه اصلا. فکرشو میکردم به اینجا بیای.
‫- میخوای آیک رو ببینی، درسته؟ ‫- میخوام بابا بزرگ به عروسی بیاد!
‫مطمئنم اینو دوست داره.
‫خیلی وقته اینجا یه مهمونی نبوده.
‫الا.
‫خوشحالم دوباره میبینمت.
‫سلام، کیم.
‫خب، پس. باهام بیا، مرد بزرگ‌. ‫بریم پدر بزرگتو ببینیم.
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- منظورت چیه؟
‫آدمای سالمند. همیشه اینجوری‌ان؟
‫خب، خیلی کمبود پرسنل داریم.
‫و هی بیشتر و بیشتر میشن که واقعا ‫نمیتونیم ازشون مراقبت کنیم.
‫همه آماده خدمتن. ‫فقط میذارن اتفاقی بیفته. فقط بدتر میشه.
‫ولی اونا بسته شدن.
‫آره، مهار شدن.
‫باید اینکارو بکنیم،‌ یا فرار میکنن، ‫می‌افتن، یا صدمه می‌بینن.
‫میدونم چطور بنظر میاد.
‫ولی چیکار می‌تونیم بکنیم؟ ‫فقط چند نفریم.
‫بعضی هاشون ساعت ها تو جاشون دراز میکشن.
‫کاش میتونستم تغییرش بدم.
‫سلام.
‫بابا بزرگ؟
‫منم. نوآ.
‫امشب میخوام با خودمون به عروسی ببریمت.
‫اصلا منو نشناختی؟
‫نوآ؟
‫سلام، بابا.
‫منم، الا.
‫چطوری؟
‫- چرا اینجوری بهم‌ نگاه میکنن؟ ‫- این روزا به سختی یه مراجعه کننده میبینن
‫بیشترشون بچه هاشون با نوه هاشون رو
‫هر چند سال یک بار مببینن،
‫اگه بتونن.
‫من متاسفم، من...
‫- این برات خیلی متفاوته. ‫- نه، نیست.
‫باید خیلی وقت پیش میومدم.
‫بابا.
‫فکر میکنی امروز طوفان و صاعقه بیاد؟
‫شاید.
‫میخوای یه چیزی رو ببینی؟
‫البته. چی هست؟
‫- کجا میریم؟ ‫- باهام بیا.
‫تا حالا اینجا بودی؟
‫این چیه؟ یه سنگ قبر؟
‫یه بنای تاریخیه...
‫برای روح گذشتگانمون.
‫این سنگ تقریبا ۲۰۰۰ سالشه.
‫برای محافظت از خانواده هاست، ‫پس با هم میمونن
‫و مسن ترها رو خوشحال میکنن.
‫خانواده کی؟
‫هممون.
‫هرکسی بهشون آسیب بزنه نفرین شده‌ست.
‫و اینجا رو نگاه کن.
‫ای و ال؟
‫الا و لوکاس.
‫پدر و مادرم.
‫مادرت و لوکاس تو نوجوونی اینجا بودن
‫و نشونشون رو برای همیشه اینجا گذاشتن.
‫ولی بعدش جدا شدن.
‫به زودی باید به برلین برگردم.
‫میخوام از این شهر لعنتی بیرون برم،
‫تو شهر زندگی‌ کنم،
‫مثل تو.
‫آفرین!
‫- سانا! ‫- ملیک!
‫- وقت خوابه‌،‌ باشه؟ ‫- ولی مامان، اصلا خسته نیستم.
‫- فقط یه آهنگ دیگه. لطفا! ‫- باشه، یه آهنگ.
‫خیلی خب!
‫- دقیقا مثل مادرشه. همونجوری کله شق. ‫- نه. من میگم اون شبیه پدرشه، درسته؟
‫- تو همیشه کله شق بودی. ‫- فکر نمیکنم اونقدرام شبیه همدیگه بودیم.
‫تو رویای
‫زندگی تو شهر و ‫دفتر قانونی داشتن رو
‫به جای تنهایی تو وطن انتخاب کردی.
‫ازش پشیمونی؟
‫که اینجا رو ترک کردم؟
‫مامان! بابا!
‫- زود باش! آهنگ خانوادگیمون! ‫- آهنگ خانوادگی!
‫وقتی گرفته بشه ‫این خیلی عمیق تو خونت میمونه
‫این برای منه ولی فقط بخاطره تو
‫نه برای خنک کردن پیشونیت ‫روبروی پنجره
‫این یه مه سنگینه ‫که همیشه رد میشه...
‫خانه سالهیم
‫اوه خدای من.
‫سلام؟ کسی اونجاست؟
‫خب، چرا همتون با هم اینجا نشستین؟
‫دارین به آهنگ گوش میدین.
‫دوسش دارین؟
‫سلام؟
‫میخواین همتون جلوی آینه زیبا بشین، هاه؟
‫لباس زیبا بپوشین ‫و به بقیه تو مهمونی ملحق بشین؟
‫خیلی بده که دعوت نشدین.
‫همینطور، وقت خوابه.
‫چی... ‫داری چیکار میکنی؟
‫وقت خوابتونه!
‫اون یه کابل برقه!
‫لطفا، بس کن... ‫کابلو بذار پایین.
‫بس کن! برقیه...
‫فقط یه کم دیگه.
‫بذار یه کم بیشتر بمونیم
‫و به آهنگ گوش بدیم.
‫زود باشین، بلند شین. وقت خوابه.
‫نه!
‫من وقتی برای این کارا ندارم، باشه؟
‫لعنتی!
‫اوه خدایا!
‫بشین سرجات.
‫هی، گفتم همین الان بشین سرجات!
‫نه!
‫مهمانی عروسی
‫خانه سالهیم
‫فردا میبینمت!
‫- چه مهمونی خوبی بود! ‫- خوشحال شدم دیدمت!
‫تو راه روستا مراقب باشین!
‫بیا فردا به دریا برگردیم.
‫- قول میدی؟ ‫- قول میدم.
‫زود باش، بریم!
‫من خوبم. امشب برا توئه.
‫- دوست دارم، آبجی بزرگه. ‫- منم دوست دارم.
‫هنوز دوسش داری؟
‫کیم، نه.
‫بابا کجاست؟
‫بخواب، عزیزم.
‫بهترین قسمتش
‫وقتی بود دوباره با هم چرخیدن.
‫با آهنگمون.
‫تندتر!
‫حالا میتونی چشماتو ببندی.
‫من میترسم...
‫که همه چی مثل الان انقدر عالی نباشه.
‫هی.
‫همیشه عالی همه چی عالی میشه.
‫میدونی چطور اینو میدونم؟
‫بخاطره اینکه تو...
‫و حالا همش برای این لحظه‌ست...
‫اون از خانه سالمندانه.
‫انگاری صدا از روستا میاد.
‫اوه خدایا!
‫لارا؟
‫همه اون آدما بیرونن.
‫کدوم آدما؟ از مهمونی؟
‫نه، از مهمونی نه.
‫سالمندان.
‫دقیقا تو چی دیدی؟
‫باورم نمیکنی؟
‫بابا بزرگه.
‫سعی داری بهمون چی بگی، آیک؟
‫اینجا صبر کن.
‫کل خط های اورژانسی در منطقه شما مشغول هستن.
‫لطفا قطع نکن.
‫کیم! کیم! برو داخل!
‫زود باش، برو داخل ماشین! برو داخل!
‫چه خبره؟
‫مامان، نه.
‫نه، مامان.
‫سلام؟
‫شما خوبین؟
‫هانا.
‫"باید به افراد سالمند احترام بذاری."
‫"برای اینکه تعداد آنها زیاد است، ‫و روزی شما مانند آنها خواهید شد."
‫مامان، ببین!
‫این چیه؟
‫اوه خدایا!
‫خیلی سریع برو داخل خونه. ‫همه درها و پنجره هارو ببند.
‫سانا؟
‫س...
‫سانا!
‫الا!
‫چه اتفاقی افتاده؟ ‫الا، بگو چه اتفاقی افتاده!
‫الا! مشکل چیه؟
‫لارا!
‫لارا. لارا، خوبی؟
‫چه خبره؟ ‫مشکل اون سالمندان چیه؟
‫نمیدونم! نوآ کجاست؟
‫سعی کردم با الکس تماس بگیرم. نمیتونم باهاش ارتباط بگیرم.
‫مطمئنم الکس حالش خوبه. ‫اون با عموشه. نوآ کجاست؟
‫برادرت کجاست؟
‫سعی کردن داخل خونه بشن. ‫همونجور که گفتی پنجره هارو بستم.
‫- متوقف نمیشدن. متاسفم! ‫- نوآ!
‫آیک کجاست؟
‫نمیدونم!
‫نوآ! نوآ، کجایی؟
‫نوآ!
‫نوآ؟
‫پیداش کردی؟
‫ندیدی با ملیک و سانا چیکار کرده بودن.
‫خودم دیدم که تو روستا چیکار کردن.
‫- بذار برم! ‫- الا! الا!
‫- لوکاس، بذار برم! ‫- الا!
‫الا!
‫میذاری برم یا خودت تفنگ رو میگیری!
‫همینجا بمون! نه! نه! بزار اون... ‫بذار بره! نرو اون بیرون!
بچه‌ام کجاست؟
‫پسرم کجاست؟ بچه‌ام کجاست؟
‫اگه دوستم داری... ‫اگه دوستم داری، همینجا بمون.
‫قسم میخورم، سریع برمیگردم.
‫نه! همینجا بمون!
بچه‌ام کجاست؟
‫نوآ!
‫نوآ! نوآ!
‫آیک؟
‫نوآ کجاست؟
‫شماها باهاش چیکار کردین؟ ‫باهاش چیکار کردین؟
‫- چرا هیچی نمیگی؟ ‫- الا!
‫- الا، دور شو! ‫- چرا ساکت اونجا ایستادی؟
‫اون نوه توئه!
‫اون نوه توئه، بابا!
‫نوآ!
‫یه نفر تو خونه‌ست!
بچه‌ام کجاست؟
‫نوآ!
‫کیم.
‫من هیچوقت بهت صدمه‌ای نزدم‌.
‫اگه میخوای به کسی آسیب برسونی، ‫به من آسیبی نرسون.
‫لارا!
‫دور شو! از در دور شو!
‫خطای مارو ببخش، ‫همونطور که ما میبخشیم کسانی رو که...
‫لارا کجاست؟
‫هی!
‫- تقصیر توئه. ‫- چی؟
‫تو منو تنها گذاشتی.
‫- چیکار کردی؟ ‫- اون دختر من نیست.
‫و مارو به وسوسه نکشون...
‫بچه‌ام، لطفا من رو نجات بده. لطفا.
‫لطفا.
‫لارا!
‫کمکم کن. کیم، چراغ رو بگیر ‫و رو گاز روشنش کن.
‫خوبه.
‫میشناسیش؟
‫از خانه سالمندانه؟
‫اسم مرده چیه؟
‫من...
‫نمیدونم.
‫اسمت چیه؟
‫میتونی...
‫فقط میخوام بدونم اون پسر کجاست.
بچه‌امون کجاست؟
‫چرا داری اینکارو میکنی؟
‫ما باهات چیکار کردیم؟
‫اصلا بهت صدمه ای نزدیم.
‫نمیدونم...
‫حتما از یکی
‫عصبانی‌ای، ‫و شاید باهات بدرفتاری کردن،
‫ولی قطعا ما نبودیم.
‫و پسر عزیز ماهم نبوده.
بچه‌ام کجاست؟ ‫اون هیچکاری باهات نکرده!
‫- بچه‌ام کجاست؟ ‫- الا، بس کن. بس کن.
‫- - بس کن! الا! بس کن! ‫- نه!
‫بس کن، الا!
‫الا!
بچه‌ام کجاست؟
‫تو چی دیدی؟
‫یه انسان
‫یا یک حیوان؟
‫هرچیزی که ما دیدیم رو تو ندیدی
‫توی زندگی کوتاه و ناراحت‌کننده هممون.
‫انجامش بده.
‫فقط منو بکش.
‫ترجیح میدم بمیرم تا ‫مثل یک حیوون زندگی کنم.
‫نوآ!
‫عزیزم، کجا بودی؟
‫بابا بزرگ من رو به اتاق زیر شیروونی برد ‫تا صدمه ای نبینم.
‫اون گفت، "اینجا بمون! اینجا بمون!"
‫بعد رفت بیرون تا به بقیه ملحق بشه، ‫و کاری که گفت رو انجام دادم.
‫- ازم عصبانی‌ای؟ ‫- نه!
‫نه، فرشته من. ‫اصلا ازت عصبانی نیستم.
‫خیلی خوب قایم شدی. کار خوبی انجام دادی.
‫چی؟
‫نوآ؟
‫چی؟
‫نوآ، مشکل چیه؟
‫- نوآ! نوآ! ‫- نمیتونه نفس بکشه! اسپریش!
‫نوآ، آروم باش. آروم باش.
‫آروم نفس بکش. نترس. ‫آروم نفس بکش. آروم باش.
‫نوآ.
‫نوآ!
‫نوآ، بهم گوش بده! ‫نفس عمیق بکش. باهام نفس بکش.
‫همونجوری که تمرین کردیم. برو. داخل.
‫و بده بیرون. خب، دوباره. دوباره، داخل.
‫همونجوری که خواهرت گفت.
‫- و بده بیرون. ‫- نفس بکش. نفس بکش. نفس بکش.
‫هممون اینجاییم.
‫خب، بابا اینجاست، مامان اینجاست. ‫نگران نباش، هممون اینجاییم.
‫هممون اینجاییم. ‫همه چی درست میشه.
‫درست میشه.
‫خیلی ضعیفه.
‫تا پذیرایی میبریمش ‫و تا وقتی برق بیاد صبر می‌کنیم.
‫- بعد از اینجا بیرون میریم. ‫- میتونی ببریش؟
‫بابا میبرتت.
‫کیم.
‫میای؟
‫میدونم اونا کجان.
‫لارا!
‫به سالمندا احترام بگذارید..‌
‫لارا!
‫تحسینت میکنم، الا.
‫لوکاس هنوز اسمت رو تو خواب هاش میگه.
‫اسم تو و اسم بچه‌ هات.
‫و وقتی از خواب بیدار میشم.
‫میخوای بدونی چرا من و اندازه ای که تورو دوست داشته دوست نداره؟
‫برای اینکه تو ترکش کردی.
‫برای اینکه تو رهاش کردی.
‫برای تو آسون بود که کسی رو رها کنی.
‫و من اینجا تو این...
‫آشغال دونی موندم.
‫حتی از پدرت مراقبت کردم. تو نکردی.
‫کیم.
‫من نمیخوام لوکاس رو از تو بگیرم.
‫من هیچوقت هیچ مشکلی با سالمندا نداشتم.
‫همه اینا وقتی شروع شد که تو اومدی.
‫کیم، چرا این در بازه؟
‫من متاسفم.
‫چی؟
‫لوکاس!
‫مامان، باید از اینجا بیرون بریم!
‫اون تونل زیرزمینی که به کلبه متصل میشه که نوآ درباره‌اش گفته!
‫هنوز باید باشه! باید پیداش کنیم!
‫نوآ، اول تو‌. ‫زود باش، از اینجا بیرون میریم.
‫فرشته من، درست میشه.
‫ادامه بده!
‫- باید بریم داخلش! ‫- نه!
‫نوآ!
‫میتونی انجامش بدی. عزیزدلم‌.
‫ادامه بده، نوآ! ‫ادامه بده! ادامه بده!
‫مامان!
‫دستتو بهم بده!
‫دوست دارم!
‫وضعیت اضطراری اعلام شده ‫حمام خون در خانه سالمندان
‫الکس - ۱۹ تماس از دست رفته
‫الکس.
‫لارا!
‫لارا، خودتی؟
‫الکس.
‫من و نوآ خوبیم، ولی پدر و مادرمون...
‫اوه خدایا، متاسفم. پدر و مادر منم مردن.
‫کجایی؟ میتونیم همو ببینیم؟
‫پایین نزدیک دریا. ‫تو جنگل، گذشته از لوح تاریخی.
‫باید عجله کنی! اون سالمندان همه جا هستن! زود بیا!
‫ا... ا... الکس؟
‫الکس
‫لعنتی!
‫نوآ!
‫نوآ، زود باش.
‫زود باش. زود باش.
‫بابا بزرگ؟
‫نگاه نکن، نوآ! اونورو نگاه کن!
‫- زود باش، لارا! باهام بخون! ‫- اوه، نه.
‫زمانی که شناخته شد
‫این روزها همیشگی هستن
‫آهنگ مامان و بابا.
‫شب احساسات من رو بدون هیچ صدایی تکمیل میکنه
‫هرکسی خانواده‌ای رو از بین ببره نفرین شده‌ست‌.
‫رنگ جاری میشه ‫هیچ شمعی سوسو نمیزنه
‫هرکسی ازشون دفاع کنه ‫روح گذشتگان رو تسکین میده.
‫فرار کردن ‫وقتی صبح از راه میرسه
‫چی میبینی؟
‫یه انسان
‫یا یه حیوان؟
‫وقتی تصرف میشه
‫این عمیقا تو خونت میمونه
‫این برای منه، ولی فقط با تو
‫من متاسفم، بابا.
‫یک پرنده ناله میکنه ‫پرهاش شکسته و نالانه
‫با بارون و بادی که ‫در کل دنیا هست، من پرواز میکنم
‫در کل دنیا، پرواز میکنم
‫تو بهمون صدمه نمیزنی. درسته، بابا بزرگ؟
‫هیچوقت بهتون صدمه ای نمیزنم.
‫دوتاتون رو دوست دارم پس...
‫خیلی بد.
‫چند شب، ‫پشت سرهم رویاهایی
‫درباره دنیای آتش گرفته میدیم‌.
‫یه آتش بزرگ که همه چی رو از بین میبره.
‫و وقتی بیشتر درباره چیزایی ‌که اتفاق افتاده فکر میکنم،
‫بیشتر میفهمم
‫که برادر کوچیکم، نوآ، و من
‫تابستونی رو تجربه کردیم
‫که به زودی تو همه دنیا اتفاق می‌افته.
‫چطور ما یک روح رو از تنهایی به یه چیز تاریک تبدیل میکنیم...
‫و چطور، در نهایت، فقط عشق،
‫میتونه بر ترس و اندوه غلبه کنه.
‫تا زمانی ‌که بالاخره ما،
‫بالاخره
‫به همدیگه اعتماد می‌کنیم.
‫باید تو شب یه روح دیده باشی
‫باید دیده باشی...
‫یک روزی از پدر بزرگم پرسیدم
‫تا حالا وقتی بوده که
‫ما جوون ها بتونیم از عصبانیتی که سالمندان نسبت به ما دارن خودداری کنیم.
‫پدربزرگ لبخند زد و گفت ‫که یه پیرمرد نحیف بوده
‫و نمیتونه اون رو به یاد بیاره.
‫ولی یه زمانی بوده.
‫یک روز.
‫یه وقتی بوده.