کل این آهنگ حقیقت رو یادآوری میکنه
همیشه درباره تو میمونه
اشک ها تا گونه‌ام پایین میان
جوری که جاری میشن
حالا دیگه لازم نیست زمزمه کنی
میدونم
خانم هاویشم؟
ما خونه‌ایم.
اینجا خیلی عالیه.
خیلی بزرگ تر از ساختمون خودمون تو لندنه.
عجیب و غریبه.
جوری که یادم میاد نیست.
آره، ولی انتظار میرفت، درسته؟
سال ها شده.
فکر میکنم اینکه تو خانواده مونده خوبه‌.
خب تعمیرش کن، دیوارارو کمی رنگ کن.
این چیزیه که ما میخوایم.
به خونه خوش اومدی.
خب، این دیگه آخرین کیف بود.
خانواده، آتشدان، نی و سنگ.
دوباره شروع کنید.
یه شروع جدید، رابرت.
یکی دیگه، بعد کار تمومه.
هی، رابرت.
بله؟
داشتم فکر میکردم میتونیم به سمت شهر بریم.
باشه. یک دقیقه دیگه پایینم.
و اگه اون کافی نیست
تو میفهمی
چیزی که بهش فکر میکنی آره....
میدونم اونی که انتهای اونجا وایساده مایا ادن باشه‌.
تو حال خوبی نیست.
خب، این غیرممکنه.
'بخاطره اینکه شنیدم خودش رو به لندن رسونده،
یه پسره بریتانیایی پیدا کرد و جا به جا شد.
خب، میتونست من باشم.
یه پسر بریتانیایی.
جودی، این رابرته، شوهرم.
خوشحالم میبینمت، رابرت.
همچنین، جودی.
"همچنین." دوسش دارم.
جالبه.
میتونیم این اطراف رو یه کم دوست داشتنی کنیم.
خب، بهترین تلاشمو میکنم، جودی.
درباره پدرت متاسفم.
ممنون.
بهت میگم چیه. بیا اینو انجام بدیم.
شلیک ها؟
چیز خوبیه.
به ادگار.
لعنتی.
داخل اون چیه؟ یه طرز تهیه مخفیه.
اگه بهت بگم، باید بکشمت،
ولی قطعا یکی دیگه لازم داری.
اوه، نه، لازم نیست اینکارو بکنی.
اوه، هست. آره.
حواسم به این هست. میتونم مدیریتش کنم.
نه، دور شو.
به‌هرحال، گفتی اینا چی‌ان؟
اونا، اونا "گوشتن"؟
کالباس.
دوسشون داری؟
کالباسا خوبن.
به‌هرحال، از چی درست شدن؟
اینجوری بنظر میان،.... مثل مرغ؟
روده خوک.
توی لعنتی....
اوه، خدای من‌. تو جدی‌ای؟
- عزیزم، حال بهم زنه. - من حال بهم زنم؟
داری مجبورم میکنی روده خوک بخورم.
هی، بچه ها.
اینا از طرف لری و مارتا هستن
از اونجا اون پشت.
فقط میخواستن بگن، "به خونه خوش اومدین."
خیلی خسته‌ام.
اوه، خدایا، ولی اگه نکنم خیلی بی ادبی میشه.
این آخریش میشه. فقط بریزش.
نه، مشکلی نیست. این آخریش میشه.
باشه.
این قطعا آخریشه.
مایا!
اون دختره ولخرج برگشته.
پاستور الیس.
حالا، فقط میشه به جوسف زنگ بزنی؟
دیگه برا اون "پاستور الیس" مزخرف خیلی بزرگ شدی،
- اینطور فکر نمیکنی؟ - البته.
آره.
این آدم گشنه جدید اضافه شده به گروه کیه؟
همسر من رابرته.
روده خوک.
جودی فقط یه یه کمی زیاد بهش حرف مضخرف زد.
خب باید اینکارو میکرد.
نوشیدنی مخصوص برای مهمون مخصوص.
خب، رابرت، گذشت زمان خوبی بوده
که مایا به اینجا آوردت
تا همه رو ببینی.
خوش آمدگویی صمیمانه برای بریار گلن.
پس از همه میخوام تا لیوان هاشون رو بالا ببرن. هورا.
برای مایای خودمون و رابرت.
هورا!
زندگی طولانی....
تو خوبی؟
خونه‌ای.
هی، هی، هی.
خدایا.
دیشب چه اتفاقی افتاد؟
خسته شدی و از صندلیت افتادی.
باید به خونه میاوردمت، یادته؟
خیلی خجالت آوره.
باید انجام دادن این رو بس کنی.
انجام دادن چی؟
ترسوندن من.
اون رو برنمیگردونه.
تو منو سرزنش میکنی، نمیکنی؟
نه. نه، البته که نه.
نه، هیچوقت نمیتونم سرزنشت کنم.
میدونم بچه داشتن چقدر برای مهمه.
ولی همونطور که دکتر گفت، سقط اتفاق می‌افته.
بخصوص برای بار اول.
به این معنی نیست باید تسلیم بشیم، درسته؟
اگه‌ دوباره اتفاق بی‌افته چی؟
میدونم ترسیدی.
منم ترسیدم.
تو سال....
آخر، بچمون رو از دست دادم....
حالا پدرم رو.
نمیدونم میتونم از دست دادن دیگه ای رو تحمل کنم یا نه.
ولی به خودمون باور دارم.
تو نداری؟
آره.
آره، البته که دارم.
بیشتر از هر چیز لعنتی ای به خودمون باور دارم.
دوست دارم.
چی؟
آره، فکر کنم میتونم یه شباهتایی ببینم.
- شباهت؟ - آره.
مایا، دقیقا شبیه منه.
آره، خب، شاید اگه اون لنزایی که خریدم رو بزاری.
اوه، خدایا.
میبینی؟
آره، فروخته نشده.
واقعا لازمه به عصبانیتی ببینم.
بفرما.
خوشحالم که برات بامزست.
- خیلی خب، باشه، آره. - بنظر میاد....
یه جورایی شبیه تو بنظر میاد، آره.
ممنون.
فکر میکنی چه معنی ای بده؟
فکر نمیکنم معنی ای داشته باشه.
مردم به موزه ها میرن
و خودشون رو میببینن که کل زمان رو نقاشی میکشن.
این تو موزه نبود.
تو اتاق زیر شیروونیت بود.
آره، خب، پدرم برای کارش زیاده سفر کرده.
اون نقاشی جمع میکرد.
یکی از علایقش بود،
پس فکر میکنم این میتونه از هر جایی اومده باشه.
چی میگه؟
میگه، "ملاقات کننده قبول میکنه."
خب، دقیقا چی رو قبول میکنه؟
نمیدونم. نوشیدنیش رو؟
خب، اون یه ملاقات کنندست، پس شاید،
یه دعوت برای ملاقات رو میپذیره.
هنوز اون دارو رو نمیخوری، میخوری؟
برای اضطرابت؟
- نه. - مطمئنی؟
آره.
نه، چند ماه پیش ریختمشون تو توالت.
دکتر گفت فقط برای مواقع اورژانسیه...
لطفا، مایا، بیخیال. دوباره نه.
من دیگه خارج ازشم. تمومه دیگه.
باشه.
خب، این رسیدته.
خیلی خب. باشه.
- خیلی خوب بنظر میاد. - ممنون.
بفرما.
روز خوبی داشتی، میشنوی؟
ممنون، کتی.
سلام.
تو...
رابرت باروزی.
شوهر مایا ادن.
باید صحبت کنیم، رابرت.
همش همین میشه؟
فقط کاغذای امروزه،
- اگه داریشون. - البته
بزار یکی برات بردارم.
خیلی خب، پس.
بفرما. عالیه. ممنون.
بی نظیره.
چقدر بهت بدهکارم؟
لطفا. پولت اینجا به هیچ دردی نمیخوره.
هنر یه دروغه که مارو مجبور میکنه حقیقت رو بفهمیم.
حالا دیگه روز خوبی داشتی.
باشه.
آره، دو تا باکس هست که‌ هنوز تحویل داده نشدن.
- دو تا باکس از لندن؟ - آره. آره.
یکیشون فقط یه سری وسایل شخصیه،
و تو یکی دیگشون کت و شلواره.
و هنوز تحویلشون نگرفتی؟
درسته. شماره پیگیری چیه؟
آره، نه. نه، نه، نه.
هیچ شماره پیگیری ای دریافت نکردیم.
میتونم شمارو به دپارتمان بارگیریمون بفرستم؟
باشه. آره، حتما، میتونم منتظر بمونم.
ایشون مایک از بارگیری هستن.
- سلام. - سلام.
سلام، آره. آره. خب این....
- دو تا باکس گم شده؟ - آره. آره.
این دقیقا چهارمین نفریه که
در این باره باهاش حرف زدم.
دربارش متاسفم.
آره، ما دو تا باکس دریافت نکردیم.
باشه. هیچ شماره پیگیری ام‌ دریافت نکردیم.
چند نفر اینو گفتن،
و برای شما میگه که‌ تحویل داده شده.
اینجا.
نمیدونم.
کت و شلوار پدرت؟
خب، سرتاسرشو دزدیدی.
آره، ولی به حافظش؟
خب، وقتی مردش نپوشیده بودش.
برو.
ما امروز اینجاییم
تا زندگی اتفاقی
ادگار کارتول ادن رو به یاد بیاریم.
مثل بیشتر ما،
ریشه ادگار تو این شهر...
به نسل ها برمیگرده.
برگشت به روزهایی که وقتی این
فقط یه کمی کثیفی توی جاده ای به یه جای دیگه بود.
با کمک ادگار
و کمک نسل های ادن که قبلش بودن،
بریار گلن تونست تبدیل به پناهگاه امنی برای
جامعه ای که امروز هست بشه.
همتون میدونین چقدر
ادگار با تمام قلبش عاشق این شهر بود.
خودش رو تا جای ممکن که میتونست خرج کنه برای شهر خرج کرد.
وزن میراث خانوادگیش رو با بزرگواری و احترام حمل کرد.
و هیچ اشتباهی نکرد،
و بخاطره غیبت ویران گرش ما کم شدیم.
ولی هنوز امیدی هست.
و این تو شکل دختر ادگار مایا
و شوهر جدیدش، رابرت بوروز به سمت ما میاد.
رابرت، چرا بلند نشدی، گذاشتی همه بهت نگاه کنن؟
همگی، تشویقش کنید.
رابرت! زود باش، رابرت!
رابرت، میدونم این قسمت برات جدیده،
ولی برای همه حرف میزنم وقتی میگم
تو حداقل احساسی مثلی یکی از ما داری‌.
ممنون.
خیلی خب.
هیچکس اهمیتی نمیده، فکر میکنم دوباره از کتاب بزرگ‌ میخونم.
کلمه هارو دوست دارم.
و کوتاهش میکنم. اینجا یه کمی‌ داره گرم میشه، میدونم.
میخوام به مغازه برم. چیزی میخوای؟
نه، چیزی نیست بتونم بهش فکر کنم.
اگه چیزی خواستم بهت زنگ میزنم.
باشه.
میتونم کمکت کنم؟
اوه. سلام.
درواقع دنبال اون یکی خانمی میگردم که اینجا کار میکنه.
متاسفم. در حال حاضر کتی اینجا نیست.
میدونی کی برمیگرده؟
فقط میتونم بگم، با تذکر شخصی،
داشتن تو اینجا تو بریار گلن چقدر دوست داشتنیه؟
از وقتی اومدی شهر روشن تره.
خیلی خوشحال میشم برای پیدا کردن هر چیزی که میخوای کمک کنم.
الو؟
"مراجعه کننده سوختنش رو میبینه."
این فروشی نیست.
متاسفم.
فقط امیدوار بودم بتونی
دربارش اطلاعات بیشتری بهم بدی.
هر چیزی میتونه واقعا موثر باشه.
وقتی مغازه رو خریدم اینجا بود.
و به قضاوت لهجت،
شرط میبندم مدرست تاریخ اینجارو بهت یاد نداده.
پس من ورژن کوتاهی ازش رو بهت میگم.
قبلا اتفاقای بد زیادی می‌افتاد.
و من از اون آدمایی نیستم که از شیطان مخفی میکنه.
نه، آقا، من...
نه.
نمیتونه باشه.
میدونم.
باورم کن، منم شوکه شده بودم، وقتی پیداش کردم.
یکی دیگش رو هم توی خونه خانوادگی همسرم پیدا کردم.
ببین، عکس انداختم.
چطور منو پیدا کردی؟
یه خانمی به اسم کتی بود.
تو مغازه ای تو بریار گلن کار میکنه.
این یادداشت رو با آدرست بهم داد.
بهم گوش بده، و خوب گوش بده.
تو فکر میکنی جواب هارو میخوای.
اشتباه میکنی.
حقیقت بدترین دشمن توئه.
چیزی که لازم داری اینه که
تا جایی که پاهات میتونن سریع حملت کنن به لندن برگردی.
- میفهمی؟ - آره.
متاسفم. نباید به اینجا میومدم.
- حالا برو و هیچوقت برنگردم. - متاسفم.
- میخواستم چک کنم... - هیچوقت دیگه برنگرد!
دارم میرم، دارم میرم. ببخشید.
برو!
کجا بودی؟
نگران بودم.
اون، اون بالا چیکار میکنه؟
چی، نمیتونیم درباره این بخندیم؟
زود باش.
میدونی، تازه یکی دیگه پیدا کردم.
- چی؟ - یه نقاشی دیگه.
از خودش.
ایندفعه یه سرباز متحد بود.
این زن دیوونه پیر اونجا بود، و اینجوری بود که....
انگاری داشت بهم چنگ میزد.
گفتش که باید به لندن برگردم.
چی...از کجا میدونست من آلمانی‌ام؟
لهجت؟ نه. نه، نه، نه، نه، نه.
قطعا یه چیزی بیشتر از این بود.
اینجوری حس میشد که‌ انگاری اون...
احساس کردم من رو میشناخت.
جوری که بهم نگاه میکرد.
احساس میکنم‌ همه منو میشناسن.
رابرت، باشه، گوش کن.
این نقاشی رو آورم چون فکر میکردم
یه چیز بامزه و جوک میتونه‌ داخلش برا دوتامون باشه.
منظورم اینه، واقعا فکر نمیکنی که تو داخل اون نقاشی هایی؟
رابرت.
نمیدونم. اون...
اوه، خدای من. شبیه من بنظر میاد.
این باید متوقف بشه، رابرت.
این جارو خونه خودمون میکنیم.
واقعا میخوای اینجا باشی؟
آره. آره، میخوام.
- مطمئنی؟ - آره، البته.
البته. آره.
فقط فکر میکنم استرس بهم وارد میشه.
خوابای بد، حرکات.
تو درست میگی.
فقط لازمه که روی تو تمرکز کنم.
و روی خودمون و این خونه ای که توش هستیم.
میدونی چیه؟
میرم دیگه تمومش کنم.
نه.
به خونه خوش اومدی، پسر.
یه حمله مستقیم شروع میشه،
و کارگرها ملکه انتخاب شده رو تیکه تیکه میکنن.
هیچ چیزی نباید هدر بره،
حتی لاشه سلطنتی.
کارگر ها لارو های گرسنه رو میبرن تا ملکه مرده رو بخورن،
به علاوه اون کسایی که میتونستن بچه خودش باشن.
ترسوندیم.
ببخشید، منظوری نداشتم.
چیه؟
- تو جدی ای؟ - آره.
و اون‌ برای ساکن شدن روی زمین اغفالشون میکنه
با قدرت اون معجزه هایی که اون قدرت انجامشون رو داره.
و اون حیوان گرفته شده‌ بود و...
و حیوون گرفته شده‌ بود
و با پیامبری که قبل از خودش با معجزه ها کار میکرد.
این دو تا به جایی پر از آتش با گوگرد انداخته شدن.
حالا، مایای ما،
اون‌ همیشه جلو در کلاسای یکشنبه اولین نفره
و آخرین نفر میره.
باید بیرون بندارمش، خب...
بیشتر از یک موقعیت.
صورتتون اون مدلی بهم نشون نده.
نمیدونی درسته، تو عوضی کوچولو.
نگاهش کن. داغه.
ممنون.
برای پسر بچه معجزه، سلامت و قویت.
هورا‌. هورا.
خب، این جواب نمیده. بخورش.
میدونی، رابرت، میخواستم یه چیزی ازت بپرسم.
تو یه مومن واقعی ای؟
راستش، نیستم.
دستاتو بهم میدی؟
زود باش.
زود باش، حالا‌. دستاتو بهم بده.
اینکارو میکنی.
میشی.
وقتی برای خودت ببینی، نمیتونی ردش کنی.
مسیحی بودن برای مایا مهمه.
پس برای منم مهمه.
ممنون.
خب، البته.
البته.
و نمیخوام هیچ ترسی دربارش داشته باشی.
یه مراسم‌ آسون رو انجام میدیم.
هیچ کدوم از اون بچه های تازه متولد شده اطراف اینجا نباشن.
این یه اعتقاده.
گوش کن، فقط میخوام برم و از مستراح استفاده کنم.
باشه. خداحافظ.
منظورش دستشوییه.
به سمت پایین تالار به سمت راست.
فکر میکردم باید یه مهمونی جستجو برات میفرستادم.
ببخشید. اشتباهی رفتم، و این نقاشی رو دیدم.
این...
فکر میکنی...
تویی.
آره.
باید قیافه خودت رو ببینی.
یه دقیقه پیش اونجا بودی، نبودی؟
نه، نه.
این چیزی بیشتر و بهتر از آلیستر ادگار نیست.
مردی که این شهرو نجات داد.
بببن، وقتی نیاکان ما اینجا رو آماده کردن، این...
ترسناک بود.
خشکسالی، مریضی.
از دست رفتن زندگی انسان ها، این....
غیرقابل فکر کردنی بود.
بخوام خیلی واضح بگم، اینجا به سمت جهنم میرفت.
همین بود، تا وقتی
آلیستر راهی پیدا کرد تا
با دستای عادلانه خودش نجاتش بده.
حالا، این پورتره هدیه ای از آلیستر به شهر بود.
ولی اگه ازم بپرسی، خود آلیستر هدیه واقعی بود.
نمیتونی تصور کنی چقدر برام الهام بخشه که
هر صبح بلند بشم،
اولین چیزی که میبینم صورت اون مرده.
هدیه ایه که هی داده میشه.
نفاشی های دیگه ای مثل این دیدم.
قسم میخورم تو هرکدومشون همون پسره.
همیشه به عنوان "ملاقات کننده" شناخته میشه.
منظورم اینه، میتونه تو هرکدومش خود آلیستر باشه؟
جنسیس ۱:۲۷.
"خدا با تصور خودش انسان رو خلق کرد،"
با تصور خدا
"اون خودش رو خلق کرد."
این یعنی چی؟
درسته.
شعرای بیبل برا تو نیستن.
این چطور؟
هیچوقت نمیشه از یه چیز خوب خیلی باشه.
فقط به عنوان یه نشونه در نظرش میگیرم.
تو جایی هستی که باید باشی.
و میدونی چیه؟
و فکر میکنم شاید وقت برای تو باشه تا اون مایای جوان رو به خونه ببری‌.
استراحت لازم داره.
البته. آره، درست میگی.
ببین، من متاسفم.
نمیخواستم بیام....
همونجا صبر کن.
برای هر جایی که میخوای بری خوش اومدی، رابرت.
فقط خیلی از برگشتنت خوشحالیم.
هنوز نمیتونم باور کنم به اتاق خوابش رفتی.
یکی از اون نقاشی هارو داشت.
دوباره نقاشی ها. گفت اسمش آلیستر ادگار بوده.
رابرت، لطفا، تو قول دادی...
گفتش موسس شهرتون بوده.
آلیستر ادگار؟
آلیستر ادگار تو ۱۷۰۰ بدنیا اومده.
پس‌ جز اینکه ماشین زمان داشته باشی که من بعدی میدونم،
نمیدونم بهت چی بگم، رابرت.
میدونم دارم‌ دیوونه بنظر میام،
ولی این واقعا‌ داره....
اوه، خدایا.
داری کجا میری؟
یه وقت دکتر دارم میرم.
نفهمیده بودم.
نه، چیزی نیست، خیلی مهم نیست.
فقط یه چک آپ سریعه.
- پس خوبم. - مطمئنی؟
آره. فقط میخواستم اینو تنهایی انجام بدم،
- اگه مشکلی نیست. - باشه.
خداحافظ.
سلام.
آقای باروز، فکر کنم؟
بله، حرف زدیم.
تنهایین، نیستین؟
بله، تنهام.
این کیه؟
بزار این اولین درست باشه.
تو شهر بریار گلن، تو، آقا، هیچوتق تنها نیستی.
باشه، ممنون بخاطرش. قطع میکنم.
نه. صبر کن.
این چیه؟
میخوام پیش پنجره بیای
از سمت دور شرق خونت.
به بیرون‌ نگاه کن.
واقعا تو مودش نیستم، باشه؟
بهت اطمینان میدم‌ من خیلی جدی‌ام.
فقط از آشنای دوتامون بپرس،
ملاقات کننده.
من، من.
بهش نگاه میکنی؟
خیلی غیرطبیعیه، اینطور نیست؟
مکسول براون.
مسئول نقاشی ها و عتیقه های خوب.
لطفا قبل از اینکه کسی مارو ببینه برین‌ داخل.
فکر نمیکنم بخوام اونکارو بکنم. ممنون.
جواب هارو میخوای، نمیخوای؟
حالا یا هیچوقت.
به این میگم، "سریال های ملاقات کننده."
ابن اولین چیزی بود که چشمو گرفت.
داشتم برای یه کلکسیون تو آلمان خرید میکردم،
بیشتر قسمت ها برای دهه ۳۰ و ۴۰ بود،
طرفای زمان جنگ جهانی‌ دوم.
زیر باتلاق کاملا دفن شده بود.
ولی یه چیزی دربارش من رو به خودش فراخوند.
اگه بخوام صادق باشم، فکر میکنم بخاطره اینکه بود که 'چون فکر میکردم
با چشم خیلی آسون بودی.
یا بود.
هرچی‌. تو هدفمو گرفتی.
به‌هرحال...
خریدمش تا به کلکسیونم اضافش کنم،
بعد از یه مدتی، از حافظه محو شد.
تا چند سال پیش همین بود
وقتی دنبال این اومدم.
خیلی خب، این....
این دیگه واقعا داره منو میترسونه.
فقط قسمتی از توده یخی هستن.
کونگو در طول سلطنت وحشیانه لئوپولد.
قتل عام کمبویی ها
در سال های ۱۹۷۰.
تبدیل به وسواس فکری شد.
کلکسیون های معدنکاری، کتابخونه ها، موزه ها، ملک های فروشی.
هزاران عکس های ناشناخته همشون
این مرد رو نمایان‌ میکنن.
و هر کدومشون شبیه قسمتی از تاریخ انسان ها هستن
که آرزو میکردیم کاش بتونیم فراموش کنیم.
اسمش آلیستره؟
سال ها تلاش کردم تا هویتش رو معلوم‌ کنم.
هیچ ارزشی نداشته.
عصبانیم کرده.
بعد یه شب خراب شده پریشون،
به یه فرم آنلاین برخورد کردم
که مربوط به نقاشی های کمیاب و فراموش شده بود.
اینجا جایی بود که مارگارت دلاکرویکس رو دیدم.
از یه مغازه عتیقه. آره.
سال ها قبل از من تو این سوراخای خرگوش افتاده بود.
با گروهی از آدمای تک نفره،
گام های بلندی برای جستجوی
حقیقت این کار خائنانه پشت هویت این مرد برداشت.
و برای اون، قیمت بزرگی رو پرداخت.
مرد؟
پس کیه؟
اون شما دو تا هست و نیست، رابرت.
این یعنی چی؟
این یعنی تو در کنترل کامل سرنوشتت هستی.
میتونی تصمیم بگیری.
ولی بدون اون تصمیم انعکاسی خواهد داشت
بیشتر از اونی که بتونی اندازه بگیری.
میشه فقط با حرفات سوال پیچ‌ کردن رو تموم کنی؟
چه تصمیمی؟
فقط بهم بگو، صادقانه و واضح،
چه اتفاقی داره می‌افته؟
این خونه تو نیست، رابرت.
اینای دوستای تو نیستن.
و اگه با خودت صادقی،
میدونم که خودت میدونی.
بدست آوردن تنها از دست رفته تو نیست،
از دست دادن کل دنیام هست.
ولی هنوزم میتونی بری.
به لندن برگرد، یا بهتر،
یه جای دیگه رو پیدا کن
که هیچکس احتمالا نتونه پیدات کنه.
با همه اینا، خوشحال باش.
از این پول برای ساختن یه زندگی راحت استفاده کن.
فقط خیلی بی نام و نشون زندگی کن.
همسرم چی؟
منتظر یه پسریم. نمیتونم‌ همینطوری برم.
یه پسر.
این خیلی ضروری تر از چیزیه که فکر میکنم.
پسرم چه ربطی به این موضوع داره؟
تو، پسرت و هر جانشینی که از خون تو باشه
از الان تا همیشه
از این تصمیمت تاثیر میگیره، رابرت.
برو، و همون مرد خوبی باش که براش بزرگ شدی.
و بمون و تو یکی از همین عکس ها تمومش کن.
بمون و همون ملاقات کننده بشو.
رابرت؟
رابرت.
رابرت!
جدیدا خیلی به فکر فرو میری.
چیزی که با اومدن بچه میاد، همه اتفاقایی که با این نقاشی ها می‌افته...
دوباره این نقاشی ها.
فکر میکنم باید به لندن برگردیم.
ببخشید؟
یه چیزی درباره این مکان اشتباهه، مایا.
شاید تو نمیبینیش چون تو اینجا بزرگ شدی.
شاید از بین بردیش.
ولی احساس امنیت نمیکنم.
چرا؟ برای اینکه با مرد تو نقاشی شباهتایی داری؟
آره. درواقع، اون.
از وقتی به اینجا رسیدیم، تصادفای واقعی شده.
مردم مردن.
کی؟
مارگارت دلاکرویکس، اون خانم از مغازه هنری.
و کتی چطور؟ یک دقیقه، اون اینجاست، یک دقیقه دیگه، رفته.
مطمئنم کتی حالش خوبه.
و هیچکسی هیچ اهمیتی نمیده!
اگه بعدی ما باشیم چی؟
میدونی این چقدر دیوونگی بنظر میاد، رابرت؟
چرا؟ بخاطره اینکه میخوام بچمو جایی که احساس امنیت میکنم بزرگ‌ کنم؟
نه، دیوونگیه که بعد از اینکه همه وسیالمون رو گرفتیم
نصف دنیارو رو شدیم، و حالا داری این مزخرفاتو میگی؟
من هیچکاری نمیکنم.
امروز یه نفرو دیدم، گفتش اسمش مکسل براونه.
مکسول براون؟ همش درباره همینه؟ اون خیلی معروفه به دیوونگی!
اطلاعاتی داشت. یه سری عکس بهم نشون داد.
من چی؟
چیزی که میخوام چطور؟
این خونه منه، رابرت.
و یک بار توی زندگیم، احساس خونه بودن بهم‌ دست داده‌.
اینو به یه سری هذیون لعنتی نمیبازم.
این هذیون لعنتی نیست.
باشه؟
میدونی به لندن بری.
تنها میری.
خانواده، آتشدان،
نی و سنگ.
دوباره شروع کن.
رابرت، مکسوله.
پیامتو گرفتم.
همونجایی ام که برای ملاقاتمون درخواست کردی،
ولی خیلی طولانی نمیتونم اینجا بمونم.
نمیدونی این مردم‌ چه کارایی ازشون برمیاد.
لطفا عجله کن.
کجا بودی؟
آقای براون؟
مایا!
مایا؟
این کیه؟
اون یه پسر میخواست.
یه پسر لازم داشت.
خیلی وقته میخواستم بهت بگم.
ولی پاستور الیس گفتش که آماده نیستی.
برای چی آماده نیستم؟
مایا، این کیه؟
ادگار کارتول ادن.
پدرمون.
ببین، میدونم این چیز زیادیه، رابرت.
ولی وقتشه حقیقت رو بشنوی.
تو دزدیده شدی، رابرت.
به لندن آوردنت، یه خانواده دور از ما برات پیدا کردن‌.
سعی کردن این ارتباطو قطع کنن.
براون. مارگارت.
بین بقیه‌.
ولی چیزی رو که لیاقتشو داشتن گرفتن.
پس کشتیشون؟
نه، عزیزدلم.
تو اینکارو کردی.
اونا کابوسات نبودن، بودن، رابرت؟
این من نیستم.
هیچوقت اتفاق نیفتاده.
رابرت، باید جنگیدن با این رو متوقف کنی.
آروم بمون، میدونی کی و چی هستی.
اوه، نه، لطفا.
اوه، نه.
نه، لطفا.
نباید اینکارو بکنی.
نه، لطفا. لطفا. لطفا.
تو روشنایی آوری، رابرت.
یه مخزن برای قدرت بهتر.
دقیقا مثل هر تازه متولد شده ای تو خانوادمون از وقتی که آلیستر
خانوادش رو برای مردم این شهر قربانی کرد.
نه.
نه، این واقعی نیست.
اینا همش خراب کاریه منه، مغز لعنتی احمق.
به عنوان یه دختر کوچولو به دنیا فرستاده شدم
تا پیدات کنم و به خونه ببرمت.
برای این خانواده خیلی قربانی دادم!
حالا نوبت توئه.
نمیدونم این مردم بهت چی گفتن
یا چطور مغزتو شستشو دادن، ولی باید بهم گوش بدی.
من رابرتم، تو مایایی. ما ازدواج کردیم.
تو لندن با هم زندگی میکردیم، و بعد پدرت...
پدرمون. پدرمون! پدرت...
پدرت فوت کرد، و حالا اینجایی.
تو خونه بچگی هات، و...
تو بارداری.
لعنتی. تو بارداری؟
پسرمون...
آینده ماست.
همیشه جزوی از برناممون بود.
تو لندن، قرار بود یه دختر کوچولو داشته باشیم!
کار خودمو کردم.
این یعنی چی؟
تو یه پسر لازم داری.
توی لعنتی...
اوه، لعنتی.
چه اتفاقی داره برام می‌افته؟
خوردن داروهات رو متوقف کردی.
حالا گیاها دارن کارشون رو شروع میکنن. هی، رابرت‌.
مشکلی نیست.
برای انتقال کمک میکنن.
بالاخره میتونیم خانواده بشیم که همیشه میخواستیم.
همونی بشی که همیشه قرار بوده.
اوه، خدای من، خیلی ساده لوحم.
اینجا پای گردو میفروشن؟
نه، اینطور فکر نمیکنم.
آره. من...
از این مرد بیرون از هتلم پرسیدم
کجای این شهر میتونم اسلایسی از پای گردو بخورم.
این آدرسو بهم داد.
آره، فکر کنم واقعا داشت پاهاتو به طرف خودش میکشید.
فکر میکنم باید اونجا باشی.
لعنتی.
اولین بارته تو لندنی؟
انقدر واضحه؟
آره، جاهای پای گردویی زیادی نیست.
شوخی نباشه.
به‌هرحال، من رابرتم.
رابرت.
مایا هستم.
خانواده، آتشدان، نی و سنگ.
وقتی تختش رو پس میگیره دوباره شروع کن!
طلب میکنیم تا این کشتی رو بیدار کنید
تا لوسیان آماده بشه، بدبخترین از خون ادن،
تا سرنوشتش رو رو قبول کنه
به عنوان آخرین پیامبر که اومده.
به ساعتی که وقتی تاریکی سلطنت میکنه!
خانواده، آتشدان، نی و سنگ.
قربانی رو آماده میکنه!
خانواده، آتشدان، نی و سنگ...
راهش رو به دنیا باز میکنه!
خانواده، آتشدان، نی و سنگ.
اون میاد!
وقتی تختش رو پس بگیره از اول شروع میکنه.
به خونه خوش اومدی، پسر.
پیداش کن، مایا.
تخت رو بگیر. تخت رو بگیر.
تخت رو بگیر‌.
این رو قبول میکنی، رابرت؟
نیستم.
تو چند روز دیگه میبینمت.
خواهران و برادران،
امروز یه طلوع جدیده.
وقت ویرانیه،
وقت نوسازی.
حالا ملاقات کننده خونش رو بین ما میسازه.
و از آتشدان ما فروتنی ما،
سلطنتش رو میگیره
مثل سایه ای روی کل دنیا.
خون،
اشک ها از دهانش پایین میان.
تعظیم میکنن، یکی و همه.
این آتش رو میبلعه،
و دنیا زانو میزنه.
و ما، خواهران و برادران،
باید دست راستش باشیم
همونطور که تختش رو پس میگیره.
رابرت! رابرت! رابرت!
رابرت!
رابرت! رابرت! رابرت!
رابرت! رابرت!
رابرت! رابرت! رابرت!
رابرت! رابرت!
رابرت! رابرت! رابرت!
رابرت! رابرت!
الان، منتظر میمونیم،
همونطور که میره بذر رو برای چیزی که میاد بکاره.
یه امپراطوری جدید.
یه شروع جدید.
یه ادن جدید.
خیلی عمیقم
تو درمانی برای نیاز میام
اوه، نه
ببین باهام چیکار کردی
از نگهبان گرفتیم
بعد دنیام رو از هم جدا کردی
اوه، نه
این دیگه خیلی پیش رفته
خیلی دیره
نمیتونم فرار کنم
فقط یه شیطان مثل تو
این گناهی جوری که من میکنم بکنه
ضعف دارم
یه احمقم
برای یه شیطان
برای یه شیطان مثل تو
تو بیگناهی
روحم نشونه رو عریان میکنه
اوه، نه
من اندازه خودت بدم
تو گناه هیجانی منی
فقط نمیتونم خودم کاری کنم
اوه، نه
زندگی اینجوری میتونه به کشتن بده
خیلی دیره
نمیتونم فرار کنم
فقط یه شیطان مثل تو
میتونه گناهی که من کردم رو بکنه
ضعف دارم
یه احمقم
برای یه شیطان
برای یه شیطان مثل تو