عزیزم،
وقتی اینو می‌گیری، ممکنه من دیگه مرده باشم.
پیدام کردن.
محاصره‌ام کردن.
اول فکر کردم اینترپوله،
ولی نه.
مدل حرکتشون... پلیس نیستن.
هیچ‌وقت درباره زندگی قبلیم حرف نزدیم.
شاید چون نمی‌خواستم اونطوری ببینیمم.
ولی، عزیزم...
فکر نکنم بتونم بیرون بیام.
اگه برنگشتم خونه،
می‌خوام به جان و ادی بگی
که دوستشون دارم.
هر روز.
هر ثانیه.
وقتی بزرگ شدن،
می‌خوام بدونن
باباشون کی بود
و چی شد.
وقتی ادی داشت به دنیا می‌اومد،
قسم می‌خورم
هیچ‌وقت این‌قدر نترسیده بودم.
می‌بینمت، عزیزم. می‌بینمت.
اونجایی.
من اینجام، عزیزم.
دستم رو بگیر.
نزدیکیم.
عزیزم، نزدیکیم.
نفس بکش.
ببین، بیمارستان همین‌جاست. ببین. می‌بینمش.
ببخشید.
می‌تونید کمکمون کنید؟
عزیزم، بیا.
بیا، عزیزم. بیا.
بیا، کمکت می‌کنیم. بیا.
بیا، عزیزم.
بیا با من.
من اینجام، عزیزم.
- اوه نه! - عزیزم...
- هی؟ - نه!
بهت افتخار می‌کنم. هی؟
سلام پسر.
و هیچ‌وقت به اندازه ۳۰ دقیقه بعدش خوشحال نبودم.
- سلام. - سلام.
اولیتونه؟
- نه، دومیمه. - خب. پس می‌دونی باید چیکار کنی.
نه واقعا.
اولی رو از دست دادم.
میتونی اونجا بشینی.
- اینجا؟ - آره.
- می‌تونی کتتو در بیاری. - اوکی.
آره.
بفرما.
اونجا.
تو اتاق ریکاوری بودی.
ادی رو محکم گرفته بودم.
شروع کردم به فکر کردن به روانشناسی که توی زندان نورته یه می‌دیدم.
اون می‌گفت، رامی.
برای رهایی از جرم و جنایت،
باید یه هویت جدید بسازی
که قوی‌تر باشه.
ممنون.
فکر کردم به بچگیم،
و میشل، بهترین دوستم،
که تو هیچ‌وقت درست و حسابی ندیدیش.
...قیچی. سنگ، کاغذ، قیچی...
روانشناس سعی می‌کرد بگه که داریم از جامعه انتقام می‌گیریم،
که چیزایی رو که به بقیه داده بودن، ما می‌گرفتیم.
اگه نمی‌خوای چیزی بخری، پس برو.
بیا بریم.
چرا غذا نمی‌خوری؟
غذات رو بخور!
اون می‌خواست چیزی رو مقصر بدونه.
یه بابای خیلی سختگیر.
یه مامان مهربون.
یه حومه شهر.
یه دوست.
- سلام، رامی! - سلام، میشل.
اینجا منتظر می‌مونم.
- هی! - بدو!
بدو!
داری چیکار می‌کنی؟
- هی! - لعنتی!
وایسا!
لعنتی...
بچه‌های لعنتی، وایسین!
گفتم، وایسین!
وایسا!
میشل!
ولی حقیقت...
برو. بیا.
حقیقت اینه که ما دزد شدیم چون دوستش داریم.
- وایسا! - ماشینو نگه دار!
- وایسا!
- ماشینو نگه دار! - ماشینو نگه دار!
- از ماشین بیا بیرون. - همین الان بیا بیرون!
- از ماشین بیا بیرون. - بخواب زمین!
- بیا دیگه. بخواب زمین. - نزدیک‌تر! گفتم نزدیک‌تر!
بخواب. خوبه. همونجا بمون.
بیا اینجا.
اینجا بمون! چشمت به زمین باشه!
پنج!
- هی، گوشاتو بگیر. - چهار! سه! دو!
یک!
- اسمت چیه؟ - پاتریک.
- پاتریک، ماهی چقدر درمیاری؟ - ۲۲ هزار.
می‌خواهی برای ۲۲ هزار رامبو بازی دربیاری؟
پاشو. اگه رئیسات می‌خواستن جلوی ما رو بگیرن، می‌گرفتن.
براشون ارزون‌تره که پول بیمه رو بدن.
گاوصندوقو باز کن.
در نهایت، قضیه پول نبود. قضیه پیروزی بود.
بازه! بعدی!
و میشل،
اون لعنتی بهترین بود.
پاتریک، بخواب. خوبه. همونجا دراز بکش. همینطوری.
برو!
با نگاه کردن بهش نمی‌فهمیدی.
من آخری رو می‌گیرم.
بجنب!
اینطوری کارو انجام میدیم!
ببین!
میشل برعکس عمل می‌کرد.
وسط. این طرف.
نه ساعت، نه ماشین... هیچی که توجه جلب کنه.
من کاری نکردم.
خیلی قبل از ۳۰ سالگی، توی این کار افسانه شده بود.
ولی تو هفته، به عنوان مددکار تو فیتیا کار می‌کرد.
میشل همیشه سه قدم جلوتر بود.
برای پلیس، مثل یه روح بود.
بیشتر از همه فکر می‌کرد، بیشتر از همه رویا می‌دید.
این، کارین،
این زندگی من بود وقتی با هم آشنا شدیم.
وقتی برای اولین بار توی چشم‌هام نگاه کردی،
اون آتیش، اون انگیزه، اون اشتیاق، همونی که عاشقش شدی،
اون دزد توی من بود.
اینجا بمون.
ولی بعد، وقتی جان به دنیا اومد،
وقتی قول دادم دیگه هیچوقت نخواد بیای زندان ملاقاتم،
جدی گفتم.
لحظه‌ای تردید نکردم
که از همه چیز و همه جدا بشم.
حتی میشل.
پدرت هستم.
وقتی ادی به دنیا اومد،
توی بخش زایمان ایستاده بودم و طلوع خورشید رو می‌دیدم.
یادم میاد به روان‌شناس فکر می‌کردم...
اون راست می‌گفت.
مامان الان اینجاست.
مامان اینجاست.
دیگه دزد نبودم.
یه هویت بزرگ‌تر، قوی‌تر ساخته بودم.
پسرم.
دوستت دارم.
می‌تونم ماهی سالمون، بدون سس، با سیب‌زمینی بگیرم؟
سالمون، بدون سس، سیب‌زمینی، آماده میشه!
یه ماهی و یه کتلت بدون پیاز برای میز سه!
ماهی تموم شده. ببین سالمون اوکیه.
- رامی؟ - آره.
- ظاهراً، سس تازه نیست. - این یه مخلوط سسه. چی بگم؟
- فرقش چیه؟ - الان نمی‌تونم سس بیارنز درست کنم.
بجنب. مهمونا منتظرن.
حرکت کن.
هی، رامی. سر کار پیام بازی و اینا ممنوعه.
سه تا کتلت با سس پیاز الان آماده میشه!
و یه ذره عشق، باشه؟
بفرما.
می‌دونی محموله کی می‌رسه؟
- ساعت ۳۰:۰۸، اسکله ۱۲. - عالی.
و توزیع‌کننده می‌دونه چند کیلو داریم؟
- آره، و منتظرن. - خوبه.
اوله!
- سلام عزیزم. - تو اولی.
اوله؟
بعدی!
حالا نوبت توئه. اینم از این.
رامی؟
نمی‌خواستی چندتا رو بندازی؟
انداختم.
مطمئنی؟
- مطمئنم. - باشه.
بفرما. یه قاشق بردار.
- اینجا خیلی قشنگ شده. - کارین بوده.
حتماً تو هم یه چیزی کمک کردی.
نمی‌شناسمش.
اون پرده خاورمیانه‌ای؟
- آره، یا... آره. - اونم کارین بود.
حداقل سه ماه. حداکثر یه سال.
ولی رویا اینه
که بخریم
خودمون یه جا.
منطقه ایستگاه جنوب متری خیلی ارزون‌تره.
اگه بتونی معماریشو تحمل کنی.
خوب، باشه. پس یه دور دیگه می‌زنید.
خب، من قبلا
زیاد نخورده بودم.
خب، خوبه.
هی.
شاید امروز روز خوبی برای صحبت درباره کار نباشه، ولی
چون چیزی نشنیدم...
لعنتی، معذرت می‌خوام.
سرکار خیلی گرفتار بودم.
خب، اولین محموله فروخته شده.
و رستوران‌دارها،
اونا نمی‌خوان واسطه داشته باشن، برای همین همیشه بهمون زنگ می‌زنن.
و حسن؟
حسن میگه احتمالا توی سال اول سود کنیم.
- میرم پیش کارین. - آره، برو.
میشه بری سوپرمارکت و بن و جری بخری؟
شوخی می‌کنی؟
خونه پر از کیک شاه‌توتیه.
آره، ولی پوشک هم لازم داریم.
اینجاست.
خیلی خستم. کل روز کار کردم.
خب، من دو ساله نخوابیدم.
منم نخوابیدم.
من دو تا هندونه گنده به دنیا آوردم.
من دو ساله تنها دستشویی نرفتم.
من تنها کسی‌ام که به بچه‌ها غذا میده. مرسی.
اقتصاد همچنان در حال تقلاست. ارزش تمام کالاهای سوئد، تولید ناخالص داخلی ما،
از سال ۲۰۰۸ بیش از شش درصد کاهش یافته. حتی اگر شش درصد...
...شغل‌ها توی تقریباً همه بخش‌ها.
شغل‌های اداری و صنعتی...
آره، ولی نمی‌تونیم یکی از اینا رو بخریم؟
هی.
- اینجا رو ببین. - خودتو نگاه کن!
چطوری؟ چی شده؟ کجا غیبت زده بود؟
چطوری داداش؟
ایول.
- دلم برات تنگ شده. - می‌خواستم بهت زنگ بزنم.
- جدی؟ - بخدا.
- جدی؟ - الان پشیمونم.
چی؟ می‌دونم که الان بابا شدی.
- آره، بابای دو تا بچه. - اوه، عالیه.
- تبریک میگم. - باید ببینیشون.
- چه خبر؟ اینجا چیکار می‌کنی؟ - بریم یه نوشیدنی بخوریم.
- داداش، بخدا من... - یه نوشیدنی.
- کارین منتظر بستنیه. - یه کوچیک.
باشه.
خوش گذشت؟
باشه، می‌بخشمت.
ببین، من دیدم... می‌دونی، حاپیدو.
حمید.
- هنوز به اون اسم می‌شناسنش؟ - آره. گفت داری کسب و کار راه میندازی.
- بفرما. - مرسی.
- کفشا اونجاست. - ما که بولینگ بازی نمی‌کنیم.
- ساعت خوشی، یه بازی هم روش. - باشه، مرسی.
گفت بهم... گفت میگو.
توضیح بدم؟
بعد باید برم.
ببین.
اینجاست
نروژ.
اینجاست سوئد.
اینجاست دریای شمال.
همه تو دریای شمال میگو می‌گیرن.
میگوهایی که صید می‌کنن کوچیکن، سفت نیستن.
برای میگوهای بهتر، باید به سواحل گرینلند بری.
مشکل اینه که نمی‌تونی اونا رو
به ساحل شرقی ببری قبل از اینکه کیفیتشون رو از دست بدن.
درست.
ما رمز رو شکستیم.
- یه فریزر جدید آوردیم. - باشه.
ما اینجا یه کانتینر داریم. میگو میره تو کانتینر.
از کانتینر، اونا رو به استکهلم می‌فرستیم.
- می‌دونی بعدش چی می‌شه؟ - چی؟
- هیچ کیفیتی از دست نمی‌ده. - چطور وارد این کار شدی؟
- بهم بگو. - یادت میاد سوله؟
اون گل از آمستردام وارد می‌کرد.
آره. اسمش چی بود؟ سلیمان.
سوله یه نفر رو تو فریهامن می‌شناخت،
یه ترک به اسم حسن کایا.
و حسن همه این زیرساخت‌ها رو داره، همه چیز از صادرات تا واردات.
اون ۲۰ ساله تو این کسب و کاره.
اونا یه سرمایه‌گذار لازم داشتن، و
من سرمایه‌گذار پیدا کردم، خودم پول گذاشتم... و بعد یه مقدار قرض گرفتم.
- کی رو آوردی تو؟ - پدرزنم، گرانیت و چند نفر دیگه.
گرانیت؟
- اون فقط یه واسطه‌ست. - باشه.
تو همه چیزو گذاشتی.
با هرچی که دارم.
همه چیز؟
بذار یه چیزی نشونت بدم.
این رو ببین.
رامی فرحان. ایشاوس ایمپورت AB. واردکننده.
مرد خانواده.
شهروند قانون‌مدار.
مدیر میگو.
کارین اینو درست کرده.
طراح گرافیکه.
بسه دیگه از خودم گفتم.
داداش، همه چیو بگو. این روزا چیکار می‌کنی؟
میتونست بگه که داره سعی میکنه ترک کنه.
حتی اگه هنوز درباره‌ی مدیریت پول بود.
میتونست اشاره کنه
به کیف امنیتی که داشت می‌فروخت.
زوران به طراحی کیف امنیتی ساخت آلمان G4S دست پیدا کرده بود.
بعدش خودش یه کیف تولید کرد با عملکرد مشابه،
ولی با یک سوم قیمت.
دوربین‌های نظارتی داخلی داریم، میکروفون‌های مخفی...
میشل می‌دونست که نمی‌خرن.
قرارداد برای ده سال آینده تمدید شد.
یه راه وجود داشت که معامله رو به هم بزنه.
اگه کسی کیف رو خنثی می‌کرد و تو یوتیوب می‌ذاشت،
G4S مجبور می‌شد همه ۶۲۰۰ کیفشون رو عوض کنه،
یه سفارش ۲۰۰ میلیون.
و میشل و زوران،
اونا اولین نفرات تو صف بودن.
به همین خاطر یکی یکی مهندس‌های یوگسلاوی رو به کارگاه لاستیک‌سازی تو تومبا می‌آوردن،
همه با یه ایده کم و بیش موفق
برای خنثی کردن کیف.
همه امیدشون رو به یه مهندس اسلوونیایی بستن
که براشون یه گیوتین تیتانیومی طراحی کرده بود.
نگاه کن.
هر پایه یه موتور موشکی شیمیایی داره.
با یه برش،
میتونه آمپول‌ها رو قطع کنه
و پول رو آزاد کنه.
یا میتونست از الکس بگه،
دختری که می‌دید،
همون جور که همیشه بوده.
بیا، به راست!
و وقتی از هم جدا شدیم، گفت...
اگه خواستی کاری کنی... هر کاری، بهم زنگ بزن.
هردومون می‌دونستیم منظورش چیه.
و هردومون می‌دونستیم که اتفاق نمی‌افته.
ببخشید.
ببخشید!
میشه باز کنی؟
اینجا زندگی می‌کنی؟
- آره، اینجا زندگی می‌کنم. - ولی سوییچ نداری؟
نه، یادم رفت. طبقه سوم زندگی می‌کنم.
رفتم پوشک بخرم.
اسمت چیه؟
خب...
اسمم فرهانه، ولی اسمم اونجا نیست.
قرارداد کوتاه‌مدت دارم.
ببخشید، بهمون گفتن آدمایی مثل تو رو راه ندیم.
آدمایی مثل؟
شوخی می‌کنی؟
عوضی.
رسیدی به کارین. نمیتونم بیام گوشی...
- رامی؟ - آره، عزیزم.
کجا بودی؟
سوئیچ رو یادم رفت، هیچ‌کس هم راهم نمی‌داد.
یعنی چی؟
بستنی آب شده.
مهم نیست، عزیزم.
اسمم باید با آتیش رو در نوشته بشه،
وگرنه مردم فکر میکنن دزدم.
خیلی از این وضعیت خسته شدم.
گور بابای هر چی نژادپرست پنهانه.
باید یه خونه برای خودمون بگیریم.
از قراردادهای کوتاه‌مدت خسته شدم.
بعد از مرخصیم، میتونیم برگردیم بانک.
بابا میتونه ضامن بشه.
یا شاید اصلاً بهش نیاز نداشته باشیم.
چی؟
قرار بود سورپرایز باشه.
اولین محموله فردا می‌رسه.
و حسن میگه که بعد از سومین یا چهارمین محموله،
شاید بتونم حقوق بگیرم.
بعدش می‌تونیم قرارداد بازار سیاه بخریم برای آخر سال.
ببخشید.
هی. نمیتونی اینجا راه بری.
منتظر یه محموله‌ام. میدونی اسکله ۱۲ کجاست؟
آره، اونجاست.
درسته.
ولی نمیتونی اینجا راه بری.
میدونم.
- هی! - لعنتی، ببخشید.
- چیزی از دست دادم؟ - نه، هنوز نرسیده.
لعنتی، باشه. مگه قرار نبود ساعت شش و نیم بیاد؟
- فکر میکنی یه ماهیگیر ساعت میدونه؟ - و حسن؟
نمیاد. فکر کرد ما خل و چل‌ایم که اومدیم اینجا.
چندتا کانتینره. این که نمایش نیست.
آره، درسته.
بریم تو ماشین منتظر بمونیم؟
- میتونیم اسکله رو ببینیم؟ - آره.
همه چی آماده‌ست، درسته؟ همه چی فروخته شده؟
آره.
نصفش میره بیرون به عنوان نمونه برای رستوران‌ها،
و نصفش رو می‌فروشیم.
دیروز با صاحب ریش حرف زدم. خیلی مشتاق بود.
بوشو حس می‌کنی، نه؟
چی؟
پول، رامی. بوی پول.
حسن با ترالر حرف زد، نه؟
- هوا مشکلی نداشت، یا-- - همه چی اوکیه.
ببخشید.
- بله؟ - سلام.
- منتظر یه محموله‌ایم تو اسکله ۱۲.
- باشه. - این شماره محموله‌ست.
درسته.
ق-۲...
اون چهار بود؟ باشه.
درسته.
نه، متاسفم.
اینجا نیست.
- مطمئنی؟ خوب نگاه نکردی. - آره، کردم.
این شماره رو نمی‌شناسم، پس ببخشید...
هیچ قایقی تو اسکله ۱۲ ثبت نشده.
ممکنه از دست داده باشیمش؟
شماره معتبر نیست. لطفا شماره رو چک کن و دوباره امتحان کن.
- پیغام‌گیر. - دوباره بهش زنگ بزن.
شماره معتبر نیست. لطفا شماره رو چک کن و دوباره امتحان کن.
بریم یه جایی قهوه بخوریم؟
من میرم اداره.
اگه جواب تلفنشو نمیده، تو اداره هم نیست.
چی شده؟
- سرم کلاه گذاشتی؟ - چی میگی؟
کجا...
- نشونم بده کجا زندگی میکنه. - نمیدونم کجا زندگی میکنه.
گوتنبرگ یا لاندسکرونا. یه جایی توی ساحل غربی.
گوش کن، لعنتی کوچولو!
- فقط پول من نیست! - رامی...
- کارمون تمومه! - ولم کن.
- نمیدونم چه خبره. - بگو کجا زندگی میکنه.
منم اندازه تو میشناسمش. اون منو وارد کرد، منم تو رو وارد کردم.
همه چیزی که میدونم همینه.
- بگو! - همه چیزی که میدونم همینه.
همون چیزی بود که فکر میکردی؟
خب، نه خیلی.
ولی، آره، میدونی.
ولی با خودت چیزی نیاوردی؟
چی؟
یکم میگو.
نه، منظورم اینه... میدونی...
توی یه کانتینرن.
- چطوری؟ - خوبم.
آقا.
خوش اومدی.
- سلام بابا. - سلام. دیر کردی. کجا بودی؟
ببخشید.
- سلام، چطوری؟ - سلام.
خوش اومدی.
پسر گلم بالاخره اومدی. غذا خوردی؟
خوردم. ببخشید.
بابا، یه بشقاب برای میشل میاری؟
چه خبر؟
بده به من.
مرسی.
چیکاره‌ای؟
توی یک باشگاه بعد مدرسه‌ای کار می‌کنم.
از کارت راضی‌ای؟
بد نیست.
داداش، یکی میدی؟
مرسی.
چیکار کردم؟
باید بهم می‌گفتی.
بی‌خیال.
من دختر خوبی‌ام.
خوب؟
- راست میگی؟ - خیلی خوب.
برو بابا.
تو، مامان و بقیه همه چیزو خراب می‌کنید.
چته؟
مامان راست میگه.
می‌خوای تا آخر عمرت توی باشگاه جوانان کار کنی؟
چرا سختش می‌کنی؟ راضیم.
خیلی بد شد.
هیچ آرزویی نداری؟
رامی، میز چهار بیش از ۲۰ دقیقه منتظره، لعنتی.
- تنهام. چیکار کنم؟ - سریع‌تر کار کن، لعنتی.
بفرما، غذا.
۰۰ بعدازظهر، ست شطرنج، فرهنگسرا باید بیای
هی! رامی؟
- گوشی لعنتی رو بذار کنار! - بهم دست نزن.
تا دلت بخواد بهت دست می‌زنم!
- ولم کن! - چی؟
از زندان اومدی بیرون و از من کار خواستی.
لطفا، شامون، بهم کار بده.
بهت کار دادم، بعدش چی؟ می‌خواستی آدم شی.
- چیکار می‌کنی؟ چی... هی! - بفرما.
- چی؟ - احمقی؟
- بزن. - یعنی چی؟
- می‌خوای بزنمت؟ - بزنم؟
ساکت شو، باشه؟
به خدا، اگه از اون در بری بیرون، دیگه هیچ‌وقت--
- بفرما. - خفه شو!
هی، داداش.
بیا اینجا.
- این چیه؟ - چرا وقتی زنگ می‌زنم جواب نمی‌دی؟
می‌دونی چقدر استرس داشتم.
خیلی بدتر میشه اگه پول ندی.
داری منو تهدید می‌کنی؟
من نیستم که تهدیدت می‌کنم.
اونا هستن.
- نمی‌فهمم. ما دوستای بچگی هستیم. - مهم نیست.
احمق، اگه بهم پول ندی، من نمی‌تونم به اونا پول بدم.
می‌خوام به یه چیزی فکر کنی.
سرت کلاه نرفته، باشه؟ سر اونا کلاه نرفته.
سر من کلاه رفته.
درستش می‌کنم.
یه کم طول می‌کشه.
ولی درستش می‌کنم.
پول میاد.
می‌خوام تو هم به یه چیزی فکر کنی.
خانواده داری، نه؟
- هی! - نه، ولم کن!
گوش کن! باید بهم پول بدی!
وگرنه میدونی چیکار میکنم.
اونا به وقتت اهمیت نمی‌دن. پولشونو می‌خوان. برو وام بگیر.
برو بیرون.
گفتم برو بیرون!
عوضی.
کجایی لعنتی؟
گفتم می‌رم جلسه.
می‌خواستی جان رو ببری. من ادی رو می‌برم درمانگاه.
داره زنگ می‌زنه
سلام، مرد.
خب،
یه تغییر کوچولو تو برنامه.
می‌تونیم ساعت ۰۰ همونجا ملاقات کنیم؟
- هی، داداش. - هی، رامی.
ببخشید دیر کردم.
اشکالی نداره.
- بگو ببینم، چیکارا می‌کنی؟ - میدان مسابقه تابی.
داستان تابی اینه که همه پول رو توی یه قفسه فلزی لعنتی می‌ذارن
توی یه اتاق پشت دفتر تا موقعی که محافظ‌ها بیان.
اونا نیمه‌شب میان.
چند تا محافظ دارن؟
هفتا.
البته یکی از خودمونه.
گوش کن، داداش.
نمی‌تونم درصدی کار کنم. حداقل پنج یا شش میلیون می‌خوام.
می‌دونم. داستان میگو رو شنیدم، داداش.
از کی؟
همه شهر.
به مردم گفته بودم که برگشتم کار کنم.
چی شده؟
همه چی خوبه؟
نمیدونم چجوری خبر پخش شد.
یه قایق داریم با دو تا موتور ۳۵۰ منتظره.
چجوری بریم برگشامرا؟
- اونجا پر از اسبای تنده. - اسب؟
نمیدونم چرا همون موقع به میشل زنگ نزدم.
شاید غرور.
تماس‌ها
وقتی بالاخره زنگ زدم، فقط گفت...
بیا اتاق سفید، ساعت دوازده و نیم.
داداش، نمیتونم همینجوری--
- تاکسی؟ - قیمت ثابت.
- مترو میرم، داداش. - چه مترویی؟ بیا تو.
بیا دیگه!
- تاکسی. - تاکسی میخوای؟
- ارزونه. - قیمت ثابت.
- نمیخوام. - بیا تو. می‌رسونمت خونه.
خیلی دیره.
جدی میگم، داداش. واقعاً باید برم خونه.
آره.
منو گل‌مارسپلان پیاده کن. از اونجا پیاده میرم.
آره.
آره!
- گوش میدی؟ - آره! چته؟
یه کار کوچیک تو راه دارم. سریع تموم میشه.
- دستت رو از روی راهنما بردار. - باید راهنما بزنم.
نه، لازم نیست.
- دارم می‌پیچم چپ. - فقط میتونی چپ بپیچی.
- ولی اگه بخوام راهنما بزنم، میزنم. - لازم نیست.
باشه.
داداش، رانندگی بلدم.
فهمیدم.
- ولی حالا یه درس گرفتی. - مرسی از درس.
دروغ نمیگم. دلم برای این تنگ شده بود.
اینجا وایسادن، فکر کردن، رویا دیدن، برنامه ریختن...
هنوزم غیرممکنه.
الکس دقیقاً میدونه اونجا چه شکلیه.
اون چی از تو میدونه؟
هیچی.
باشه.
فرض کن یکی از خودمونه داریم.
این واقعیتو عوض نمیکنه
که کلانتری همین خیابونه.
چند متر فاصله داره؟
- سیصد متر؟ - دویست و پنجاه و پنج متر.
قبل از اینکه پلیسا برسن از ماشین پیاده نمیشیم.
فرض کن پیاده شدیم و از در اول رد شدیم.
- باشه. - بعدش چی؟
هنوز ۱۵ تا ۲۰ تا قفل مونده.
اینجاست که اشتباه فکر کردیم.
اونا همیشه فکر میکنن آدمایی مثل ما از پایین حمله میکنن.
می‌فهمی چی میگم؟
منظورت چیه؟
هلیکوپتر.
نگاه کن.
روی سقف فرود میایم.
راه رو باز میکنیم.
پایین میایم.
پولا رو میگیریم و می‌پریم بیرون. ساده.
ساده.
- و پلیسا؟ - بیخیال پلیسا. کاری ازشون برنمیاد.
اونجا می‌ایستن و با دستاشون برامون دست تکون میدن.
- می‌شنوی این چطوریه، مگه نه؟ - آره، صداش...
داداشم.